ମୋ ସେକ୍ସି ଝିଅ କବିତା

 

 ଭାଇ ଝିଅର ବାହାଘର ହେବା କଥା ଶୁଣି ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇଗଲା । ବାହାଘରର ୨୦ ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ସେ ତା ବାପ ଘରକୁ ଯିବା ପାଇଁ ବାହାରିଲା । ମୁଁ ତାକୁ ମନା କଲି ନାହିଁ । ଘରେ କେବଳ ମୁଁ ଓ ମୋ ଝିଅ କବିତା ରହିବୁ । ଏମିତି ଗୋଟାଏ ସୁଯୋଗର ଅପେକ୍ଷାରେ ମୁଁ ଥିଲି । କାରଣ, ଅନେକ ଦିନ ହେବ ମୁଁ କବିତା ଉପରେ ମୋ ଆଖି ପକେଇଚି । ସେ ମୋ ନିଜ ଝିଅ ହେଲେବି ଟୋକି ଖଣ୍ଡକ ଯାହା ହେଇଚି ଆଉ ଯେମିତି କୁଲୁକୁଲୁ ହଉଚି, ସତରେ ମୁଁ ମୋଟେ ସମ୍ଭାଳି ପାରୁ ନ ଥିଲି ।

 କବିତାର ବୟସ ୧୭ ବର୍ଷ , ଉଚ୍ଚତା ୫ ଫୁଟ ୭ ଇଂଚ । ରଙ୍ଗ ଶ୍ୟାମଳ ହେଲେ ବି ତା ଚେହେରା ବହୁତ ସେକ୍ସି । ୧୭ ବର୍ଷ ବୟସରେ ବି ସେ ୨୦ ବର୍ଷର ଟୋକି ଭଳି ଦିଶୁଚି । ସତ କହିଲେ, ସେ ମୋ ଝିଅ ହେଲେ ବି ତାକୁ ଦେଖିଲେ ମୁଁ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରଖି ପାରୁ ନ ଥିଲି । ରାତିରେ କାମରୁ ମୁଁ ବହୁତ ଡେରିରେ ଫେରୁଥିଲି । ସେତେବେଳକୁ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ନିଦରେ ଶୋଇ ପଡ଼ୁଥିଲା । କବିତା ଡେରି ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଠ ପଢ଼ୁଥିବାରୁ ମୋ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲା । ବହୁଥର ରାତିରେ କବିତାକୁ ଏକୁଟିଆ ପାଇଁ ଗେହ୍ଲା କରିବା ବାହାନାରେ ମୁଁ ତା ଦୁଧ ଓ ଗାଣ୍ଡିରେ ହାତ ବୁଲାଇ ଦେଉଥିଲି । କବିତା ମୋ ଉଦେ୍\ଶ୍ୟ ବୁଝି ପାରୁଥିଲା କି ନାହିଁ ମୋତେ ତ ଜଣା ନ ଥିଲା, ହେଲେ ମୁଁ ତା ଫୁଟିଲା ଯୌବନକୁ ଉପଭୋକ କରିବା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲି ।

ତା ମାଆ ଘରେ ନ ଥିବାରୁ କବିତାର କାମ ଥିଲା ମୋ ପାଇଁ ଖାଇବା ତିଆରି କରିବା, ମୋ ଖବର ବୁଝିବା, ସ୍କୁଲ ଯିବା ଏବଂ ପାଠ ପଢ଼ିବା । ବାପ ଘରକୁ ଯିବା ସମୟରେ କବିତାର ମାଆ ତାକୁ କହି ଯାଇଥିଲା : ଦେଖ ଝିଅ, ତୁ ତୋ ବାପାକୁ କେବେ ହେଲେ ସେ ଚାକରାଣୀ ପାଖକୁ ଏକୁଟିଆ ଛାଡ଼ିବୁ ନାହିଁ ।

ମୁଁ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ବସ୍ ରେ ବସେଇ ଦେଇ ଆସିବା ସମୟରେ ଅଫିସରୁ ଅଧା ଦିନ ଛୁଟି ଆଣି ଘରକୁ ଆସି ଗଲି । ମୋ କାରକୁ ଘର ଠାରୁ ଟିକିଏ ଦୂରରେ ପାର୍କିଂ କରି ଚାଲି ଚାଲି ଘରକୁ ଆସିଲି । ଫଳରେ କବିତା ଜାଣି ପାରିବ ନାହିଁ ଯେ ମୁଁ ଘରକୁ ଆସିଗଲି ବୋଲି । ଘରେ ପହଁଚି ଦେଖିଲି ଯେ ଡୋର ଖୋଲା ଅଛି ଏବଂ କବିତା ଆଉ ଆମ ଘର ଚାକରାଣୀ ବିମଳା ବସି ଗପ କରୁଛନ୍ତି ।

ବିମଳା କହୁଥିଲା: କବିତା, ତମ ପାପା ବହୁତ ଓସ୍ତାଦ ଅଛନ୍ତି । ମାଆ ସାଆନ୍ତାଣୀ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଏତେ ଧ୍ୟାନ ରଖିବା ପରେ ବି ସେ ମୋତେ ପାଇବା ପାଇଁ ସୁବିଧା ଖୋଜୁ ଥାଆନ୍ତି ।

ସେ କବିତାକୁ ମୋ ବିଷୟରେ ବହୁତ କଥା କହିଲା । ମୁଁ ବାହାରେ ରହି ସେ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ସବୁ କଥା ଶୁଣିଲି । ପ୍ୟାଂଟ ଭିତରେ ମୋ ବାଣ୍ଡ ଖମ୍ବ ପରି ଠିଆ ହୋଇଗଲା । କିନ୍ତୁ ଆଜି ମୋ ଆଖି ଚାକରାଣୀ ବିମଳା ଉପରେ ନୁହେଁ ମୋ ଝିଅ କବିତା ଉପରେ ଥିଲା ।

ଘର ଭିତରେ କବିତା ଓ ବିମଳା କେବଳ କଥା ହେଉ ନ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମଜା କରିବାରେ ମାତିଥିଲେ । ଦୁହେଁ ପରସ୍ପରକୁ କୁଣ୍ଢେଇ ଚୁମା ଖାଉଥିଲେ । କବିତା ବିମଳାର ଦୁଧକୁ ଚିପି ପକାଉଥିଲା । ବିମଳା ବି କବିତାର ଦୁଧକୁ ଚିପୁଥିଲା । ମୁଁ ଆଉ ରହି ପାରିଲି ନାହିଁ ।

ମୁଁ ରୁମ ଭିତରକୁ ପଶିଗଲି ଏବଂ ବିମଳାକୁ ଧମକେଇଲି – ବିମଳା, ତୁ ଏ କ’ଣ ଶିଖୋଉଚୁ । ସିଏ ତ ପିଲାଲୋକ । ତତେ ସରମ ଲାଗିବା କଥା । ଚାଲ, ତୁ ଆଜି ଯାଆ । ମୁଁ ତ ଘରେ ଅଛି । ତୁ କାଲି ଆସିବୁ ।

ବିମଳା ଚାଲିଗଲା । ମୁଁ କବିତାକୁ ପଚାରିଲି – କବିତା, ତୁ ବିମଳା ସାଙ୍ଗରେ ଇଏ ସବୁ କ’ଣ କରୁଥିଲୁ ।

କବିତା କହିଲା: ପାପା, ତମେ ତ ସବୁ ଦେଖିଚ । ପୁଣି ପଚାରୁଚ କାହିଁକି । ମାଆ ମୋତେ କହିଥିଲା ଯେ ତୁମେ ବିମଳା ସହିତ କିଛି କରିପାର । ସେଇଆ ମୁଁ ପଚାରୁ ଥିଲି ।

କବିତାକୁ ମୁଁ ମୋ ପାଖକୁ ଟାଣି ଆଣିଲି ଏବଂ ତା ପିଠିରେ ହାତ ରଖିଲି । ମୁଁ ପଚାରିଲି – ବିମଳା କ’ଣ କହିଲା ।

କବିତା ପ୍ରଥମେ କିଛି କହିଲା ନାହିଁ । ତାପରେ କହିଲା: ପାପା, ତମେ ତା ସହିତ କ’ଣ କ’ଣ କର, ସେକଥା ବିମଳା ମୋତେ ସବୁ କହିଛି ।

ମୁଁ କହିଲି – ତତେ କେମିତି ଲାଗିଲା ।

ମୋର ସିଧା ପ୍ରଶ୍ନ ଥିଲା । କବିତା ପାଖରୁ ମୋ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଶୁଣି ମୋତେ ଅଜିବ ଲାଗିଲା ଏବଂ ମୋର ସାହସ ବି ବଢ଼ିଗଲା । ସେ କହିଲା: ତମେ ତ ମରଦ । ତମେ ଯାହା କରିବ ତାହା ତ ଭଲ ହିଁ ଲାଗିବ । ତମେ କେତେ ଥର ମୋ ଠାରେ ହାତ ମାରିଚ । ମୋତେ ବହୁତ ଭଲ ଲାଗିଚି । ଆଉ ଏକଥା ବି ବିମଳା ଜାଣିଚି, ତମେ ମୋ ଛାତିରେ କେତେ ଥର ହାତ ମାରିଚ ।

ବାସ୍ , ଏହା ପରେ ଆଉ କ’ଣ ରହିଲା । ମୁଁ ସବୁ ସରମ ଛାଡ଼ି କବିତାର ଦୁଧକୁ ମୁଠେଇ ଧରିଲି । ତାକୁ ମୋ ପାଖକୁ ଟାଣି ଆଣି ଚୁମା ଦେବାକୁ ଲାଗିଲି । କବିତା ବି ମୋ ଉପରେ ଚିପି ହୋଇଗଲା ଏବଂ ମୋତେ ସହଯୋଗ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ମୋ ବାଣ୍ଡ ଅସମ୍ଭାଳ ହୋଇ ସାରିଥିଲା । ସେ ଶକ୍ତ ହୋଇ ଖୁମ୍ବ ପରି ହୋଇ ଯାଇଥିଲା । ବାଣ୍ଡ ଅଗରୁ ଲାଳ ବାହାରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା ।

ମୁଁ କହିଲି – କବିତା ବେଟି, ତୁ ଯାଇ ବାହାର ଡୋର ବନ୍ଦ କରିଦେଇ ଆସ ।

ସେ ମୋ ପାଖରୁ ଅଲଗା ହେବାକୁ ଚାହୁଁ ନ ଥିଲା । ସେ ଚାଲି ଯାଇ ଶୀଘ୍ର ବାହାର ଡୋର ବନ୍ଦ କରି ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲା । ମୁଁ ମୋ ପୋଷାକ ଖୋଲି ପକେଇଥିଲି । ତାପରେ କବିତାର ପୋଷାକ ଖୋଲିବାକୁ ଲାଗିଲି । ସେ ବି ଲଙ୍ଗଳା ହୋଇଗଲା । ମୁଁ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ କବିତାର  ଯବାନ ଆଉ ସେକ୍ସି ଦେହକୁ ଦେଖି ପାଗଳ ହୋଇ ଉଠିଲି । ମୁଁ କବିତାର ଦୁଧକୁ ଚୋଷିବା ଆରମ୍ଭ କଲି । କବିତା ପାଟିରୁ ଶିତ୍କାର ବାହାରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ସେ ମୋ ବାଣ୍ଡକୁ ଧରି ମୁଠି ମାରି ଚାଲିଥିଲା ।

ମତେ ଲାଗିଲା ଯେ କବିତା ଯେମିତି ଆଗରୁ ବାଣ୍ଡ ସହିତ ଖେଳିଚି । ତାପରେ କବିତା ମୋ ମୁହଁରୁ ତା ଦୁଧକୁ ଅଲଗା କଲା ଏବଂ ମୋତେ ବେଡ଼ ଉପରେ ଶୋଇବା ପାଇଁ କହିଲା । ସେ ମୋ ଉପରକୁ ଆସି ମୋ ମୁହଁ ଉପରେ ତା ବିଆକୁ ରଖିଲା ଏବଂ ମୋ ବାଣ୍ଡକୁ ପାଟିରେ ପୁରେଇ ଚୋଷିଲା । ମୋ ବାଣ୍ଡକୁ ଓଦା କରି ଦେଇ ସେ ବେଡ଼ ଉପରେ ଶୋଇ ପଡ଼ିଲା । ମୁଁ ତା ବିଆ ମୁହଁରେ ମୋ ବାଣ୍ଡକୁ ଲଗାଇଲି ।

କବିତା କହିଲା - ପାପା, ମୁଁ ତୁମର ଝିଅ । ମୋ ବିଆ ଭିତରେ ଆସ୍ତେ ବାଣ୍ଡ ପୁରେଇବ । ତମ ବାଣ୍ଡ ବହୁତ ବଡ଼ ଆଉ ମୋଟା, ମୋ ବିଆକୁ ଫଟେଇ ଦବ ।

ମୁଁ କବିତାର ବିଆ ମୁହଁରେ ମୋ ବାଣ୍ଡକୁ ଲଗେଇ ଜୋର ଧକ୍କା ଦେଲି । ମୋ ବାଣ୍ଡ ତା ବିଆ ଭିତରେ ଅଧା ପଶିଗଲା । ମୁଁ ବୁଝିଗଲି ଯେ କବିତା ପୁରା କୁଆଁରୀ ନୁହେଁ । ଆଗରୁ ସେ କାହା ସହିତ ଗେହିଁଚି ।

କବିତା ଶିତ୍କାର କରି ଉଠିଲା: ଆଃ...ପାପା, ତମ ବାଣ୍ଡ ବହୁତ ଗରମ...ଉଃ...ଜୋରରେ...ଯେମିତି ମୋ ବିଆକୁ ଲାଗିବ ଯେ ତାକୁ କିଛି ମିଳିଲା ବୋଲି ।

ମତେ ବି ବହୁତ ମଜା ଲାଗୁଥିଲା । କବିତା ଜୋର ଜୋର ଶିତ୍କାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ତା ବିଆରୁ ବହୁତ ଶୀଘ୍ର ବିଆରସ ବାହାରି ଗଲା । ମୋର ବୀର୍ଯ ବାହାରି ନ ଥିଲା । କବିତା ବିଆ ଶୀଘ୍ର ଢ଼ିଲା ହୋଇଗଲା । ମୁଁ ତା ବିଆରେ ବାଣ୍ଡ ନ ଦାବି ତାକୁ କହିଲି – କ’ଣ ହେଲା ବେଟି, ଢ଼ିଲା କାହିଁକି ହେଇଗଲୁ ।

କବିତା କହିଲା – ମୋର ବିଆରସ ବାହାରି ଗଲା । ବହୁତ ମଜା ଲାଗୁଚି । କିନ୍ତୁ ତମର ତ ବୀର୍ଯ ବାହାରି ନାହିଁ । ତମେ ଟିକିଏ ରହି ଯାଅ, ମୁଁ ଟିକିଏ ନିଃଶ୍ୱାସ ନିଏ । ତାପରେ ତମେ ମୋ ଗାଣ୍ଡି ମାରିବ ।

ମୁଁ କବିତା ଉପରେ ଶୋଇ ରହିଲି । ଦୁଇ ତିନି ମିନିଟ୍ ପରେ କବିତା ମୋତେ ତା ଉପରୁ ଉଠେଇ ଦେଲା ଏବଂ କୁତି ଭଳି ପୋଜିସନ ନେଲା । କହିଲା: ପାପା, ତମେ ମୋର ପ୍ରିୟ, ମୋର ସିଂହ । ତମ ଝିଅର ମସ୍ତ ଗାଣ୍ଡିରେ ତମର ଗୋଟାକ ଯାକ ବାଣ୍ଡ ପୁରେଇ ଦିଅ । ମୁଁ ତା ଗାଣ୍ଡିରେ ମୋ ବାଣ୍ଡକୁ ଦାବି ଦେଲି । ସେ ଚିତ୍କାର କରି ଉଠିଲା: ପାପା, ମରିଗଲି...ମୋ ଗାଣ୍ଡି ଫାଟିଗଲା... ଧୀରେ...ଶଳା ଝିଅ ଗେହିଁ ବୁଢ଼ା । ହାରାମୀ ଶଳା, ନିଜ ଝିଅକୁ ଏତେ ଜୋରରେ ଗିହଁନ୍ତି ନାହିଁ ।

ମୁଁ ବନ୍ଦ ନ କରି ତା ଗାଣ୍ଡି ଭିତରକୁ ଜୋର ଜୋର ବାଣ୍ଡ ଦାବି ଚାଲିଲି । ପ୍ରାୟ ୧୦ ମିନିଟ୍ ତାକୁ ଜୋର ଗାଣ୍ଡି ମାରିବା ପରେ ମୋ ବାଣ୍ଡରୁ ପିଚ୍ ପିଚ୍ ହୋଇ ବୀର୍ଯ ତା ଗାଣ୍ଡି ଭିତରକୁ ବାହାରି ଗଲା । ମୋ ବାଣ୍ଡ ତା ଗାଣ୍ଡି ଭିତରେ ଢ଼ିଲା ହୋଇଗଲା । ସିଏ ବି ଢ଼ିଲା ହୋଇଗଲା । ମୁଁ କବିତାର ଦୁଇ ଗୋଡ଼କୁ ସିଧା କରି ତା ଗାଣ୍ଡି ଉପରେ ଶୋଇ ପଡ଼ିଲି । କିଛି ସମୟ ପରେ ମୁଁ କବିତା ଉପରୁ ଅଲଗା ହେଲି । କବିତା ମୁହଁ ମାଡ଼ି ଶୋଇଥିଲା । କହିଲା: ପାପା, ମଜା ହେଲା ତ ।

ମୁଁ କହିଲି – ହଁ ମଜା ହେଲା । ତତେ କେମିତି ଲାଗିଲା ।

କବିତା କହିଲା: ହଁ ବହୁତ ମଜା ହେଲା । ଏମିତି ମଜା ମୋତେ କେବେ ମିଳି ନ ଥିଲା ।

ମୁଁ ପଚାରିଲି - ଆଗରୁ କାହା ସାଙ୍ଗରେ ଗେହିଁଥିଲୁ ।

କବିତା କହିଲା: ମୁଁ ବିମଳାର ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଗିହାଁଗେହିଁ ହୋଇଛି ।

ଏହା ଶୁଣି ମୁଁ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲି । ବିମଳା ଉପରେ ମୋର ବହୁତ ରାଗ ହେଲା । କିନ୍ତୁ ମୁଁ କିଛି କହିଲି ନାହିଁ । କବିତା ମୋତେ କହିଲା: କାଲି ତମେ ବିମଳାକୁ ମୋ ଆଗରେ ଗେହିଁବ । ତମେ ଆଜି ମତେ ଗେହିଁବ ବୋଲି ବିମଳା ଜାଣିଚି । ପ୍ଲିଜ ପାପା, ତମେ ନିଶ୍ଚୟ ତାକୁ ମୋ ଆଗରେ ଗେହିଁବ । ତମକୁ ମୋ ରାଣ ।

ମୁଁ କହିଲି – ହଁ ।

ତାପରେ ଆମେ ଦୁହେଁ ବାଥରୁମ ଗଲୁ ଏବଂ ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ଗାଧେଇଲୁ । ପୁଣି ଥରେ ମୁଁ କବିତାକୁ ଗେହିଁଲି । ରାତିରେ କବିତା ବିମଳାକୁ ଘରକୁ ଡ଼ାକିଲା । ମୁଁ ବିମଳାକୁ କବିତା ଆଗରେ ଗେହିଁଲି ।

ବାହା ନ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କବିତାକୁ ମୁଁ ବହୁତ ଥର ଗେହିଁଥିଲି । ଅନେକ ଥର କବିତା ଓ ବିମଳାକୁ ଏକା ସାଙ୍ଗରେ ବି ଗେହିଁଚି । ବାହା ହେବା ପରେ ବି କବିତା ମଝିରେ ମଝିରେ ଘରକୁ ଆସୁଛି । ସୁଯୋଗ ଦେଖି ମୁଁ ତାକୁ ଗେହୁଁଚି ।

 

–ଶେଷ-