ତୁ ମତେ ପୁରା ଶାନ୍ତି କରିଦେଲୁ

 

 

ପୁଅ ବୋହୂ ଭିତରେ ମନାନ୍ତର ହୋଇ ବୋହୂ ପୁଅକୁ ଛାଡି ଦେଇ ତା ବାପ ଘରକୁ ପଳେଇ ଯିବାରୁ ପୁଅ ହଇରାଣ ହେଉଥିବା ଜାଣି ତାକୁ ସାହଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ସବିତା ଗାଆଁରୁ ପୁଅ ପାଖକୁ ଆସିଲେ । ସବିତା ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ ବୋହୂର ଅନୁସ୍ଥିତିରେ ପୁଅ ଅଜିତ ସବୁବେଳେ ଭାରି ଚିନ୍ତାରେ ରହୁଛି ଏବଂ ଦୁଃଖୀ ଜଣା ଯାଉଛି । ସବିତା ଠିକ୍ ଜାଣିଥିଲେ ବୋହୂର ଅଭାବ ହିଁ ପୁଅ ଅଜିତର ଏହି ଚିନ୍ତିତ ଭାବ ଆଉ ଅସୁଖି ହେବାର ମୂଳ କାରଣ । କାରଣ ଏଇ ଯୁବା ବୟସରେ ପୁରୁଷ ପାଇଁ ସବୁ ଠାରୁ ବେଶୀ ଦୁଃଖ ହେଉଛି ସ୍ତ୍ରୀର ଅନୁପସ୍ଥିତି ।

ସେଦିନ ଅଜିତ ତା ବେଡ଼୍ ରୁମ୍ ରେ ଥିଲା ବେଳେ ସବିତା ଭିତରକୁ ଗଲେ । ସେ ଯାଇ ବେଡ଼୍ ଉପରେ ପୁଅ ପାଖରେ ବସିଲେ । ପଚାରିଲେ: କ’ଣ ହେଇଚି ଅଜୁ, ତୁ ଭାରି ଶୁଖିଲା ଦିଶୁଚୁ  । ଭାରି ଚିନ୍ତିତ ହେଲା ଭଳି ଜଣା ପଡୁଚୁ ।

- ନାଇଁ ବୋଉ, ସିଏ କିଛି ନାହିଁ । ଏବେ ମତେ କିଛି ଭଲ ଲାଗୁନି ।

: ହଁ, ମୁଁ ଜାଣିଚି, ବୋହୂ ନାହିଁ ତ । ତେଣୁ ତତେ ଭଲ ଲାଗୁ ନଥିବ ।

- ନାଇଁ ବୋଉ, ସେମିତି କିଛି ନାହିଁ ।

: ଆରେ...ତୁ ମନା କଲେ ହବ । ମୁଁ ତୋ ବୋଉ, ମୁଁ ତୋ ମନ କଥା ଜାଣି ପାରିବିନି । ବାହା ନହେବା ବେଳକଥା ଅଲଗା । ବାହାହେଲା ପରେ ସ୍ତ୍ରୀ ପାଖରେ ନ ରହିଲେ କ’ଣ ଭଲ ଲାଗିବ । ଅନ୍ୟ ବେଳେ ନ ହେଲେ ବି ରାତିରେ ଶୋଇବା ବେଳେ ନିଶ୍ଚୟ ତ ସ୍ତ୍ରୀ କଥା ମନେ ପଡିବ । ତା ଅଭାବ ତ ଅନୁଭୂତ ହେବ ।

– ହଁ ବୋଉ, ମୋର ତା କଥା ଭାରି ମନେ ପଡୁଚି । ଶୋଇଲା ବେଳେ ଭାରି ଖରାପ ଲାଗୁଚି । ମୋଟେ ନିଦ ହଉନି ।

: ହଁ ହେଇଥିବ । ସେମିତି ହୁଏ । ବାହାଘର ପରେ ସ୍ୱାମୀ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଭିତର ସଂପର୍କର ନିବିଡ଼ତା ଅଭ୍ୟାସରେ ପଡି ଯାଇଥାଏ ତ । ସେଥିପାଇଁ ଅନୁସ୍ଥିତିର ଅଭାବଟା ବେଶୀ ଅନୁଭୁତ ହୁଏ...ତେଣୁ ସହଜରେ ନିଦ ହୁଏ ନାହିଁ । ମୁଁ ମୋ କଥାରୁ ଜାଣୁନି । ମୁଁ ଆସି ବୁଢ଼ୀ ହେବାକୁ ବସିଲେଣି । ତୋ ବାପା ଗଲା ଦିନୁ ମତେ ପରା ରାତିରେ ନିଦ ହଉନି । ବିଛଣାକୁ ଗଲା ମାତ୍ରେ ତୋ ବାପା କଥା ମନେ ପଡୁଚି ।

- ବୋଉ, ବାପା ତୋ ସହିତ ଯାହା କଲେ, ସେଥିରେ ପୁଣି ତୁ ଏବେ ବି ତାଙ୍କ କଥା ମନେ ପକୋଉଚୁ ।

: କ’ଣ ଆଉ କରିବି । ମନେ ନ ପକେଇ ମୋର ଆଉ ଚାରା କ’ଣ ଅଛି । ରାତିରେ ବିଛଣାକୁ ଗଲା ମାତ୍ରେ ତ ତାଙ୍କ କଥା ମନେ ପଡୁଚି ।

ଏକୁଟିଆ ରହିବାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ସବିତାଙ୍କୁ ଜଣା । ବର୍ଷେ ତଳେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଅଳ୍ପ ବୟସର ଗୋଟିଏ ଟୋକିକି ନେଇ କୁ୍ଆଡ଼େ ପଳେଇ ଯାଇଛନ୍ତି । ସ୍ୱାମୀ ଗଲା ଦିନ ଠାରୁ ସବିତାଙ୍କ ଦେହ ମନ ସବୁବେଳେ ହାହାକାର କରୁଚି । ରାତିରେ ନିଦ ହେଉନି । ସ୍ୱାମୀ ଥିବା ବେଳେ ପ୍ରତିଦିନ ନ ହେଲେ ବି ସପ୍ତାହକୁ ଅନ୍ତତଃ ୩-୪ ଥର ତ ତା ଦେହ ଭୋକ ମେଂଟାଉ ଥିଲେ । ରାତି ସାରା ତାଙ୍କ ଲଙ୍ଗଳା ଦେହକୁ କୁଣ୍ଢେଇ ଶୋଉଥିଲେ । ଏବେ ବିଛଣାକୁ ଗଲେ କାହାକୁ ଗୋଟାଏ କୁଂଢ଼େଇ ଶୋଇବା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା ହେଉଚି...ହେଲେ କିଏ ଅଛି ଯେ କାହାକୁ କୁଂଢ଼େଇ ଶୋଇବେ । ଶେଷକୁ ଗୋଲ ତକିଆଟାକୁ କୁଣ୍ଢେଇ ତା ଉପରେ ଛାତିକୁ ରଗଡି ତାକୁ କୁଂଢ଼େଇ ଶୋଉଚନ୍ତି । ଆଉ ବେଶୀ ଇଚ୍ଛା ହେଲେ ଆଙ୍ଗୁଠି ମାରି... ହେଲେ ସେଥିରେ କ’ଣ ଶାନ୍ତି ମିଳୁଚି । ବରଂ ଦେହର ଜ୍ୱାଳା ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ୁଚି ।

ବୋହୂ ନ ଥିବାରୁ ଅଜୁଟା ସତରେ ଭାରି ହଇରାଣ ହଉଥିବ । ନୂଆ ନୁଆ ବାହାହେଲା ବେଳେ ଅଜୁବାପା ପରା ରାତିକି ଦିଇ ତିନିଥର ଗେହିଁବା ପରେ ବି ତାଙ୍କ ଲଙ୍ଗଳା ଦେହକୁ ରାତିସାରା ନ କୁଣ୍ଢେଇଲେ ତାଙ୍କୁ ନିଦ ହଉ ନ ଥିଲା । ଅଜୁର ଦୁଃଖ ସେ ବୁଝି ପାରୁଛନ୍ତି, ହେଲେ ସିଏ କ’ଣ କରି ପାରିବେ । ହଁ, ପାରିବେ ନାର୍ହି କାହିଁକି...କିନ୍ତୁ ଅଜୁ ଯଦି... ହେଃ...ସିଏ ଏମିତି କ’ଣ ଭାବୁଚି । ତାଙ୍କର ଏମିତି ଭାବିବାଟା ପାପ । କିନ୍ତୁ...ପାପ କ’ଣ ଯେ । କାହାକୁ ଖୁସି ଦେବା କି ନିଜେ ଖୁସି ହେବା କ’ଣ ପାପ । ତାହା ଛଡ଼ା ଫରେନ କଂଟ୍ରିରେ  ତ ପୁଣି ମାଆ ପୁଅ ଭିତରେ ଏମିତି ସବୁ କାମ ଚଳୁଚି  । ମାଆ ପୁଅ ପରସ୍ପରର ଅଭାବ ମେଂଟାଉଛନ୍ତି...ସୁଖ ଦିଆ ନିଆ ହେଉଛନ୍ତି । ଆମର ଏଠି ଏମିତି ହେଲେ ଅସୁବିଧା କ’ଣ ଯେ! ତେଣୁ ଅଜୁ ଆଉ ସିଏ ଯଦି... । ସିଏ ଥରେ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ କି?

: ଅଜୁ, ମୁଁ ଗୋଟାଏ କଥା କହିବି । ତୁ କିଛି ଭାବିବୁ ନାହିଁ ତ?

– କହୁନୁ ବୋଉ, ମୁଁ କିଛି ଭାବିବି କାହିଁକି ।

: ନାଇଁ, ଥାଉ । ତୁ କାଳେ ଖରାପ ଭାବିବୁ ।

- ନାଇଁ ବୋଉ ମୁଁ କାହିଁକି ଖରାପ ଭାବିବି । ତୁ କ’ଣ କହିବୁ କହୁନୁ ।

: ମୁଁ କ’ଣ କହୁ ଥିଲିକି... ବୋହୂ ତା ବାପ ଘରକୁ ପଳେଇ ଯିବା ଦିନ ଠାରୁ ତୁ ଭାରି ହଇରାଣ ହେଉଚୁ । ମୁଁ ସିନା ଆସି ତୋ ଖିଆ ପିଆ ଭଲ ମନ୍ଦ ବୁଝି ଦଉଚି । ହେଲେ, ଆଉ ସବୁ କଥା ପାଇଁ ତ ତୁ ହଇରାଣ ହଉଚୁ ।

- ଆଉ କୋଉ କଥା?

: ଆଉ କଥା ନାହିଁ । ଏଇ ଯେମିତି ତୋ ଶୋଇବା ଖବର...? ତୁ ଯଦି ଚାହିଁବୁ ତାହେଲେ... ମୁଁ ...

– ତୁ ... ତୁ କ’ଣ କରି ପାରିବୁ?

: ପାରିବିନି କାହିଁକି, ବୋହୂ ନାହିଁ ବୋଲି ତ ମୁଁ ଆସି ଘରର ଭଲ ମନ୍ଦ ଆଉ ତୋ ଖାଇବା ପିଇବା କଥା ବୁଝୁଚି । ଆଉ ତୁ ଯଦି କହିବୁ, ତାହେଲେ ବାକି ଖବରଟା କ’ଣ ମୁଁ ...ବୁଝି ପାରିବିନି ।

- ବାକି ଖବର? ବାକି ଖବରଟା ମାନେ...

: ମାନେଟା କ’ଣ ବୁଝି ପାରୁନୁ ବା । ମାନେ ତୋ ଶୋଇବା ଖବର ।

- ଶୋଇବା ଖବର ବୁଝିବୁ ମାନେ...

: ଏଇ ସରଳ କଥାଟା ବୁଝି ପାରୁନୁ କ’ଣ ମଁ?

- ହେ ଭଗବାନ! ବୋଉ ତୁ... ସତରେ... ।

: ହଁ ଅଜୁ । ମୁଁ ବି ତ ତୋ ପରି ଏକୁଟିଆ ଛଟପଟ ହେଉଚି । ତୋ ବାପା ମୋତେ ଛାଡି ସେ ଟୋକିକି ନେଇ ଗଲା ପରଠାରୁ ମୁଁ ପୁରା ପାଗଳୀ ହୋଇ ଗଲେଣି । ତୁ କହ ତ ଅଜୁ, ମୋ ବୟସର ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀଲୋକ ସ୍ୱାମୀକି ଛାଡି କେମିତି ସଂଭାଳି ରହି ପାରିବ । ଆମ ଦିଇ ଜଣଙ୍କର ଏବେ ଏକା ଅବସ୍ଥା । ତେଣୁ ଆମେ ଦୁହେଁ କାହିଁକି ପରସ୍ପରର ଅଭାବ ପୂରଣ କରି ଖୁସିରେ ନ ରହିବା ।

ଅଜୁ ତା ବୋଉ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁଲା । ତା ମୁହଁଟା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଉଠିଲା । ବୋଉ ପାଖକୁ ଘୁଂଚି ଯାଇ ବୋଉକୁ  କୁଣ୍ଢେଇ ତା ଗାଲରେ ଚୁମା ଦେଲା । ସେ ବୋଉ ଆଖିକୁ ଚାହିଁଲା । ଅଠଚାଳିଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ ତା ବୋଉ ଦେହରେ ଏବେବି ଚମକ ରହିଚି, ଯାହା ତାପରି ଯୁବକକୁ ଭରପୁର ଆନନ୍ଦ ଦେଇ ପାରିବ । ସବିତା ପୁଅ ଆଖିକୁ ଚାହିଁଲେ । ଦେଖିଲେ ତା ଆଖି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିଶୁଚି । ସେ ଅଜୁର ଦୁଇ ହାତକୁ ନେଇ ନିଜ ଦୁଧ ଉପରେ ରଖିଲେ ।

: ଆଃ..ଅଜୁ, ମୁଁ ଆଉ ଏ ଦେହର ଜ୍ୱାଳା ସମ୍ଭାଳି ପାରୁନି...

ଅଜିତ ସବିତାକୁ ଭିଡିନେଇ ବେଡ ଉପରେ ଚିିତ୍‌ କରି ଶୁଆଇ ପକେଇ ତାଙ୍କୁ କୁଣ୍ଢେଇ ଧରିଲା । ନିଜ ଲୁଙ୍ଗିଟାକୁ ଟାଣି ଖୋଲି ପକାଇଲା । ସବିତାଙ୍କ ଶାଢ଼ୀ ଓ ସାୟାକୁ ଅଂଟା ଉପର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟେକିଦେଇ ଦିଇ ଗୋଡକୁ ମେଲେଇ ଦେଲା । ସବିତା ବ୍ରା କି ପାଂଟି ପିନ୍ଧି ନ ଥିଲେ । ଅଜିତ ସବିତାଙ୍କ ଦୁଇ ଗୋଡ ମଝିରେ ଆଣ୍ଠେଇ ପଡି ଜଙ୍ଘସନ୍ଧିର ଗହଳିଆ ବାଳରେ ଘୋଡେଇ ହୋଇ ଥିବା ବୋଉର ଫୁଲିଲା ବିଆ ଉପରେ ଗୋଟାଏ ଚୁମା ଦେଲା । ଦୁଇ ହାତରେ ବିଆ ବାଳକୁ ଆଡେଇ ନାଲି ଫର ଫର ବିଆ ଓଠକୁ ପାଟିରେ ପୁରେଇ ଚୁଚୁମି ପକେଇଲା । ଉଗ୍ର ଉତେଜନାରେ ସବିତା ଚିତ୍କାର କରି ଉଠିଲେ । ତାଙ୍କ ବିଆ ଭିତରଟା ଶିର୍ ଶିର୍ ହୋଇ ଉଠିଲା । ତାପରେ ଅଜିତ ତା ମୂଷଳିଆ ଶକ୍ତ ଲମ୍ବା ବାଣ୍ଡକୁ ବୋଉ ବିଆ ଫାଟରେ ଲଗେଇ ଭିତରକୁ ଦାବି ଦେଲା । ତା’ର ଲମ୍ବା ଆଉ ମୋଟା ବାଣ୍ଡଟା ମୂଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନାଳେଇ ଯାଇଥିବା ତା ବୋଉର ବିଆ ଭିତରେ ଗଳିଗଲା । ଦି ଦୁଧକୁ ମୁଠେଇ ଦଳି ସେ ଜୋର ଜୋର ଅଂଟାକୁ ଦାବି ଗେହିଁବାକୁ ଲାଗିଲା । ଜୋର ଜୋର ନିଃଶ୍ୱାସ ନେଇ ସବିତା ଶିତ୍କାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଦଶ ମିନିଟ୍ ଗେହିଁବା ବେଳକୁ ହଠାତ୍ ସବିତା ଜୋରରେ ଅଜିତକୁ କୁଣ୍ଢେଇ ଧରିଲେ । ତାଙ୍କ ବିଆ ଭିତର ଓଦା ହୋଇଗଲା, ଦେହ ଝିମଝିମ ଲାଗିଲା । ଅଜିତ ବି ଆଉ ସଂଭାଳି ପାରିଲା ନାହିଁ । ସେ ତା ବାଣ୍ଡକୁ ବୋଉ ବିଆର ଅତି ଭିତରକୁ ଦାବି ଦେଇ ବୋଉକୁ କୁଣ୍ଢେଇ ଧରିଲା । ତା ବାଣ୍ଡରୁ ପିଚ୍ ପିଚ୍ ହୋଇ ଗରମ ବୀର୍ଯ ବାହାରି ତା ବୋଉ ବିଆ ଭିତରେ ଭରି ହୋଇଗଲା । ଧଇଁ ସଇଁ ହୋଇ ସବିତା ଅଜିତକୁ କୁଂଢ଼େଇ ଧରି ତା ପିଠିକି ଆଉଁସି ପକେଇଲେ ଓ ଅଜିତ ଗାଲ ଓ ଓଠରେ ଚୁମା ଦେବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଦୁହେଁ କିଛି ସମୟ ପରସ୍ପରକୁ କୁଂଢ଼େଇ ପଡି ରହିବା ପରେ ସବିତା ଡାକିଲେ,

: ଅଜୁ,..

– ଉଁ...

: ଭଲ ଲାଗୁଚି ନା...

– ହଁ ବୋଉ, ବହୁତ ଭଲ ଲାଗୁଚି । ତତେ ଭଲ ଲାଗିଲା ତ?

: ଆଃ ଅଜୁ, ସତରେ ଏତେ ଦିନେ ଆଜି ମତେ ଟିକିଏ ଶାନ୍ତି ଲାଗିଲା ।

ସେଦିନ ରାତିରେ ଖାଇ ସାରି ଅଜିତ ରୁମ୍ ରେ ମାଆ ପୁଅ ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ଶୋଇଲେ । ନୂଆ ନୂଆ ବାହାହେବା ବେଳେ ସ୍ତ୍ରୀ ରୋଜିକୁ ଗେହିଁବା ଭଳି ଅଜିତ ତା ବୋଉକୁ ତିନିଥର ଗେହିଁଲା । ହାଲିଆ ହୋଇ ଦୁହେଁ କୁଣ୍ଢା କୁଣ୍ଢି ହୋଇ ଶୋଇ ପଡିଲେ । ପରଦିନ ସକାଳୁ ଅଜିତର ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଲା ବେଳକୁ ଦେଖିଲା ସ୍ତ୍ରୀ ଭଳି ତା ବୋଉ ତା ଛାତିରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ପୁରା ଲଙ୍ଗଳା ହୋଇ ଶୋଇଚି ।

ଅଜିତ ସବିତାକୁ ଛାତି ଉପରକୁ ଟାଣି ନେଇ ଛାତିରେ ଚାପି ଓଠରେ ଚୁମା ଦେଲା । ଦୁଇ ହାତରେ ବୋଉର ବଡ ବଡ ମାଂସାଳ ନରମ ପିଚାକୁ ଦଳି ପକେଇଲା । ତା ଶକ୍ତ ବାଣ୍ଡଟା ସବିତାଙ୍କ ତଳି ପେଟରେ ଦାବି ହେଉ ଥିଲା । ସବିତା ଅଜିତର ଓଠକୁ ଆସ୍ତେ କାମୁଡି ତା ବଡ ବଡ ଦୁଧକୁ ଅଜିତ ଛାତିରେ ରଗଡି ପିଚାକୁ ଟିକିଏ ଉପରକୁ ଟେକି ବାଁ ହାତଟା ନେଇ ଅଜିତର ଶକ୍ତ ବାଣ୍ଡକୁ ତା ରସାଳ ବିଆ ଫାଟରେ ଲଗେଇ ପିଚାକୁ ଦାବିଦେଲା । ଅଜିତର ଶକ୍ତ ବାଣ୍ଡଟା ତା ଗହିରିଆ ରସାଳ ବିଆ ଭିତରକୁ ଗଳିଗଲା । ସେ ତା ପିଚାକୁ ନଚେଇ ଅଜିତର ବାଣ୍ଡ ଉପରେ ଉଠ ପଡ ହେଲା । ଅଜିତ ଦୁଇ ହାତରେ ସବିତାର ଅଂଟାକୁ ଧରି ନିୟଂତ୍ରଣ କଲା । ଅଳ୍ପ କେତେ ମିନିଟ ଉଠ ପଡ ହେବାପରେ ସବିତା ଥକି ପଡିଲା ଓ ତା’ର ଜୋର ନିଶ୍ୱାସ ବହିଲା । ସବିତା ଧଇଁସଇଁ ହୋଇ ପଡି କହିଲା: ଏ ମା...ମୋ ଦେହ କ’ଣ ହେଇ ଗଲାଣି  । ମୁଁ ଆଉ ପାରିବିନି । ତୁ ଏଥର କର ।

ଅଜିତ ସବିତାଙ୍କୁ ବେଡରେ ଓଲଟେଇ ଶୁଆଇ ଦୁଧକୁ ରଗଡି ଦଳି ଉପର ପଟରୁ ଜୋର ଜୋର ଗେହିଁଲା । ସବିତା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଶିତ୍କାର କରିବାରେ ଲାଗିଲା । ଅଜିତ ସବୁତକ ବୀର୍ଯ ସବିତା ବିଆ ଭିତରେ ଛାଡି କ୍ଲାନ୍ତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗେହିଁ ଚାଲିଲା । ଦୁହେଁ କୁଂଢ଼ାକୁଂଢ଼ି ହୋଇ କିଛି ସମୟ ଶୋଇ ରହିଲେ ।

– ବୋଉ, କିଛି ଅସୁବିଧା ହେବନି ତ...

: ଅସୁବିଧା...ମାନେ...କି ଅସୁବିଧା?

- ଏଇ...ମାନେ, ତୋ’ର ତ ଏମିତି ଏବେ ବେଶୀ ବୟସ ହେଇନି...ତୋର ଏବେ ତ ମେନ୍ସ ହଉଥିବ...କିଛି ପ୍ରୋଟେକ୍ସନ ନ ନେଇ ମୁଁ ଭିତରେ ଡିସ୍ଚର୍ଯ କରୁଚି ତ...

: ଓ...ମୋ ଭିତରେ ତୁ ବୀର୍ଯ ଛାଡୁଚୁ ତେଣୁ କାଳେ ମୁଁ ପ୍ରେଗ୍ନାଣ୍ଟ ହେଇଯିବି ଆଉ ମୋ ପେଟରେ ଛୁଆ ରହିଯିବ ବୋଲି ଡରୁଚୁ...ନୁହଁ... କିନ୍ତୁ ଡରିବାର କିଛି ନାହିଁ । ତୁ ମୋ ଭିତରେ ଯେତେ ବୀର୍ଯ ଲୋଡ୍ କଲେବି ମୋ ପେଟରେ ଛୁଆ ରହିବାର ମୋଟେ ସଂଭାବନା ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ବହୁ ଦିନ ହେବ ଫାମିଲି ପ୍ଲାନିଂ ଅପରେସନ ହୋଇ ସାରିଛି ।

ବୋଉକୁ ଚୁମା ଦେଇ ଅଜିତ କହିଲା – ତା ମାନେ ବୋଉ ତତେ...

ବୋଉ କହିଲା – ଯେତେବେଳେ. ଯେତେଥର ଗେହିଁଲେ ବି ନୋ ପ୍ରବ୍ଲେମ ।

ସବିତା ପଚାରିଲା : ମୁଁ ତତେ କେମିତି ଲାଗିଲି । ମାନେ ମତେ ଗେହିଁବା ପାଇଁ ତତେ ଭଲ ଲାଗିଲା ତ? ମୋ ବିଆ ଗେହିଁବାକୁ ରୋଜି ବିଆ ଭଳି ଲାଗି ନ ଥିବ ।

- କିଏ କହିଲା? ତୋ ବିଆ ତ ରୋଜି ବିଆ ଠାରୁ ବହୁତ ନାଇସ୍ ।

: ଯାହା ହେଲେ ବି ରୋଜିର ଟୋକି ବିଆ । ମୁଁ ତ ଆସି ବୁଢ଼ୀ ହେଲେଣି...

–       ବୁଝିଲୁ ବୋଉ, ତୋ ବିଆ କୋଉ ଟୋକି ବିଆ ଠାରୁ କମ୍ ନୁହଁ । କଥାରେ ଅଛି ଓଲଡ ଇଜ୍ ଗୋଲଡ । ବୟସ୍କା ମାଇକିନିଆ ବିଆର ଗୋଟାଏ ଅଲଗା ଚାର୍ମ ଅଛି । ତୋ ବିଆ ଯେମିତି ଗହିରିଆ ଆଉ ରସାଳ ନା, ମୋର ତ ଦିନ ରାତି ଗେହିଁବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହଉଚି ।

: ଗେହୁଁନୁ, ଗେହିଁବା ପାଇଁ କ’ଣ ମୁଁ ତୋତେ ମନା କରୁଚି ।

ସବିତା ମୁରୁକି ହସି ଦେଇ ଶାଢ଼ୀ ପିନ୍ଧିଲେ । ସବିତା ଭାବୁଥିଲେ ଏଥର ତାଙ୍କର ପୁଅ ପାଖକୁ ଆସିବାଟା ସାର୍ଥକ ହେଉଚି । ଯେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୋହୂ ନ ଆସିଚି ସେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର କଚେ ପୁଅ ବାର । ପୁଅ ପାଖରେ ଶୋଇ ସେ ବୋହୂର କାମ ଚଳେଇବେ । ସେଥିରେ ପୁଅର କାମ ଚଳିବ, ତାଙ୍କ କାମ ବି ଚଳିବ ।

ସବିତା ଉଠି ରୋଷେଇ ଘରକୁ ଯାଇ ଜଳଖିଆ ତିଆରି କଲେ । ଅଜିତ ଉଠି ବାଥରୁମ ଗଲା । ବାଥରୁମରୁ ଫେରି ଅଫିସ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା । ସବିତା ଜଳଖିଆ ବାଢିଲେ । ଜଳଖିଆ ଖାଇସାରି ଅଫିସ ଯିବାବେଳକୁ ଅଜିତ ସବିତା ପାଖକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଗାଢ ଚୁମା ଦେଲା । ସବିତା ଅଜିତ ଛାତିରେ ତାଙ୍କ ବଡ ବଡ ଦୁଧକୁ ଚାପି ଆଖିରେ ଆଖି ମିଶେଇ କହିଲେ: ଅଫିସ ସରିଲେ ଶୀଘ୍ର ଘରକୁ ପଳେଇ ଆସିବୁ । ମୋଟେ ଡେରି କରିବୁନି । ମୁଁ ତୋତେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିବି ।

ମୁରୁକି ହସି ଅଜିତ ବୋଉର ଦୁଧକୁ ଆସ୍ତେ ଦଳି ଆଉ ବିଆରେ ହାତ ମାରି କହିଲା – ତୋର ଆକୁ ଆଉ ଆକୁ ଭୁଲି ମୁଁ କ’ଣ ରହି ପାରିବି । ସବିତା ଅଜିତକୁ ଟିକିଏ ଚୁମୁଟି ଦେଇ କହିଲା – ଯାଃ..ତୁ ଭାରି ଦୁଷ୍ଟ...

ସଂଧ୍ୟାରେ ଅଜିତ ଅଫିସରୁ ଫେରିଲା ବେଳକୁ ସବିତା ଡୋର ପାଖରେ ତାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ ।

- ବୋଉ ମୋର ଫେରିବାରେ ଡେରି ହେଲାକି?

ସବିତା ମୁରୁକି ହସିଦେଲା ।

: ମୁଁ ଜାଣେ ତୁ ଡେରି କରି ପାରିବୁ ନାହିଁ ।

– ତୁ ତ ନୂଆ ନୂଆ ବାହା ହୋଇଥିବା ସ୍ତ୍ରୀ ତା ସ୍ୱାମୀକି କହିବା ପରି କହୁଚୁ ।

: ହଁ...କାଲି ରାତିରେ ପରା ଆମ ହନିମୁନ୍ ସରିଚି ।

ସବିତା ଅଜିତକୁ କୁଣ୍ଢେଇ ଧରି ଚୁମା ଦେଲେ । ଅଜିତ ବୋଉ ଅଂଟାରେ ହାତକୁ ଗୁଡେଇ ଗଭୀର ଭାବରେ ଜଡାଇ ଧରିଲା । ସବିତାଙ୍କ ବଡ ବଡ ଦୁଧ ଅଜିତର ଛାତିରେ ଚାପିହେଲା । ଅଜିତର ଶକ୍ତ ବାଣ୍ଡ ତା ବୋଉର ଜଂଘ ସଂଧିରେ ଚାପିହେଲା । ସେ ବୋଉର ଦୁଧକୁ ଶାଢୀ ÿମିଶା ମୁଠେଇ ଦଳିଲା । ସବିତା ପାଟିରୁ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଶିତ୍କାର ଶୁଭିଲା । ଅଜିତ ଦୁଇ ବାହୁରେ ବୋଉକୁ ଟେକିନେଇ ବେଡ ରୁମକୁ ଚାଲିଲା ।

: ଆରେ ଆରେ, ଇଏ କ’ଣ କରୁଚୁ... ଛାଡ ମତେ...ଆଗେ ଫ୍ରେସ ହୋଇ ସାରେ...ତାପରେ...

– ଓ...ବୋଉ...ମତେ ଭାରି ଭୋକ...

: ସେଇଥି ପାଇଁ ତ କହୁଚି ଯା ଡ୍ରେସ ଖୋଲି ଦେଇ ଫ୍ରେସ ହୋଇ ପଡ । ମୁଁ ଜଳଖିଆ ଆଣେ ।

– ଉହୁଁ ମୋର ଏବେ ଜଳଖିଆ ଦରକାର ନାହିଁ  । ମୋ ମୁଡ଼ ଫ୍ରେସ କରିବାକୁ ଏବେ ମୁଁ ତୋତେ ଚାହେଁ...

: ନାହିଁ...ନାହିଁ...ଏବେ ନୁହଁ । ଆଗେ ଡ୍ରେସ ଖୋଲି ଫ୍ରେସ ହୋଇସାରେ...କଫି ପିଇବା ପରେ ଯାହା କରିବାର କରିବୁ । ଅଜିତ ସବିତାକୁ ବେଡ ଉପରେ ଶୁଆଇ ପକେଇ ତା ଶାଢୀ ଓ ସାୟାକୁ ଅଂଟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟେକିଦେଇ ଦୁଇ ଗୋଡକୁ ମେଲେଇ  ବିଆରେ ଗୋଟାଏ ଚୁମା ଦେଲା ।

- ରହ, ଆଗେ ତୋ ର କଫି ପିଇ ସାରେ ତାପରେ ଫ୍ରେସ ହୋଇ ସେ କଫି ପିଇବି ।

ଅଜିତ ସବିତାଙ୍କ ବିଆରେ ମୁହଁ ଲଗେଇ ଚୁଚୁମିଲା ।

: ଉହୁଁ ଏବେ ନୁହେଁ ଶୋଇବା ବେଳକୁ ଏ କଫି ପିଇବୁ । ଛାଡେ ମତେ ।

ଅଜିତ ସବିତାଙ୍କ ବିଆରୁ ମୁହଁ ଉଠେଇଲା । ସବିତା ଉଠି ପଡି ତା ଶାଢୀ ଓ ସାୟା ସଜାଡୁ ସଜାଡୁ କହଲା: ଯାଃ, ତୁ ଭାରି ଦୁଷ୍ଟ ହେଲୁଣି ।

ଅଜିତ ଡ୍ରେସ ବଦଳି ଫ୍ରେସ ହୋଇ ଆସି ସୋଫା ଉପରେ ବସି ଖବର କାଗଜ ଉପରେ ଆଖି ବୁଲାଉ ଥିଲା । ସବିତା କଫି କପ୍ ଆଣି ଟି ପୟ ଉପରେ ରଖିଦେଇ ସୋଫା ଉପରେ ଅଜିତ ପାଖରେ ବସି କହିଲେ – କଫି ପିଇ ଦେ ଫ୍ରେସ ଲାଗିବ ।

ଟି ପୟ ଉପରୁ କଫି କପ୍ଟା ନେଉ ନେଉ ଅଜିତ କହିଲା – ବୋଉ ଚାଲୁନୁ ଆଜି ସିନେମା ଯିବା । ଭଲ ପିକ୍ଚର ଟାଏ ପଡିଚି । ଭାରି ହିଟ୍ ପିକ୍ଚର ।

ଅଜିତ ଉପରକୁ ଆଉଜି ପଡି ସବିତା କହିଲେ – ହିଟ ହବା ପାଇଁ କ’ଣ ହିଟ୍ ପିକଚର ଦେଖିବା ନିହାତି ଦରକାର । ବେଡ ରୁମକୁ ଚାଲୁନୁ, ବଳେ ବଳେ ହିଟ୍ ଆସିଯିବ ।

କଫି କପକୁ ଟି ପୟ ଉପରେ ରଖି ସବିତାକୁ ଛାତି ଉପରକୁ ଭିଡିନେଇ ଅଜିତ କହିଲା – ସତରେ ବୋଉ ତୁ... ।

ସବିତା ଉଠିପଡି ଅଜିତ ହାତଧରି କହିଲେ : ତୋର ହିଟ୍ ହବା ପରା ଦରକାର । ଆସୁନୁ ବେଡ଼୍ ରୁମ୍ କୁ ଯିବା । ଅଜିତର ହାତ ଧରି ସବିତା ବେଡରୁମ୍ କୁ ନେଇଗଲା । ଦେହ ଓ ମନର ଗରମ କମେଇବା ପାଇଁ ଦୁହେଁ ମସ୍ତ ହୋଇ ଉଠିଲେ । ଦେହର ହିଟ୍ କମିବା ବେଳକୁ ଦୁହେଁ ଏମିତି ହାଲିଆ ହୋଇ ପଡିଥିଲେ ଯେ କେତେବେଳେ ଆଖିକି ନିଦ ହୋଇ ଗଲା ସେ ଦୁହେଁ ଜାଣି ପାରିଲେନି । ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଲା ବେଳକୁ ସବିତା ଦେଖିଲେ ଅଜିତ ତାଙ୍କ ସଂପୂଣ୍ଣ ଲଙ୍ଗଳା ଦେହକୁ କୁଣ୍ଢେଇ ଶୋଇଚି । କାନ୍ଥ ଘଂଟାରେ ରାତି ଦଶଟା ବାଜିଲା ।

: ଏ ମା... ଦଶଟା ବାଜିଲାଣି...ରୋଷେଇ କେତେବେଳେ ହବ । ଛାଡିଲୁ ମୁଁ ଯାଏ ।

ସବିତା ଅଜିତର ବାହୁ ବଂଧନରୁ ମୁକୁଳିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ସବିତାକୁ ଛାତିରେ ଭିଡି ଧରି ତାଙ୍କ ଦୁଧରେ ମୁହଁ ଘଷୁ ଘଷୁ ଅଜିତ କହିଲା – ଥାଉ ବୋଉ, ଏତେ ରାତିରେ କ’ଣ ଆଉ ରୋଷେଇ କରିବୁ । ଚାଲ ସେମିତି ଶୋଇ ପଡିବା ।

ସବିତା କହିଲେ - ନାଇଁମ ରାତିଟାରେ ସେମିତି ଉପାସ ଶୋଇବୁ ।

ଅଜିତ କହିଲା – ଉପାସ କାହିଁକି ଶୋଇବି । ଦିଇଟା ସେଓ ଖାଇଦେଲେ ହବନି । ଅଜିତ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁ ସବିତା କହିଲେ: ସେଓ ଖାଇ ଶୋଇବୁ । ସବିତାଙ୍କ ଦୁଧକୁ ମୁଠେଇଧରି ଅଜିତ କହିଲା – ଏମତିକା ସେଓ ଥାଉ ଥାଉ...

ଅଜିତର ଇଙ୍ଗିତ ବୁ୍ଝିପାରି ସବିତା ହସିଦେଇ କହିଲେ – ଉହୁଁ, ସେଓ ନୁହଁ ଅମୃତ ଭଣ୍ଡା ।

ଅଜିତ ବୋଉର ଗୋଟାଏ ଦୁଧକୁ ପାଟିରେ ପୁରେଇଲା  ।

ସବିତା କହିଲେ : ତୁ ସିନା ଅମୃତ ଭଣ୍ଡା ଖାଇ ରହିଯିବୁ  ଆଉ ମୁଁ...

ଅଜିତ ତା ଲୁଙ୍ଗିକୁ ଆଡେଇ ଶକ୍ତ ହୋଇ ଥିବା ତା ବାଣ୍ଡକୁ ଦେଖେଇ କହିଲା – ତୋ ଖାଇବା ପାଇଁ ପରା ମୁଁ କାବୁଲି କଦଳୀ ରଖିଚି ।

: ଯାଃ...ତୁ ଭାରି ଦୁଷ୍ଟ । ବୋଉକୁ ସବୁ ଏମିତି କଥା କୁହନ୍ତି ।

ଅଜିତ କହିଲା – ତୁ କ’ଣ  ଆଊ ମୋ ବୋଉ ହେଇ ଅଛୁ । ମୁଁ ପରା କେବେଠାରୁ ତତେ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ କରି ସାରିଲେଣି ।

: ତୋ ଟୋକି ସ୍ତ୍ରୀ ଆସିଲେ ତୁ କ’ଣ ଆଉ ଏ ବୁଢ଼ୀ ସ୍ତ୍ରୀ କି ପଚାରିବୁ । ହଉ, ଛାଡ଼ିଲୁ ମୁଁ ଯାଏ...

ସବିତା ଉଠି ତାଙ୍କ ଲଙ୍ଗଳା ଦେହରେ ଶାଢ଼ୀଟା ଗୁଡେଇ ହେଲେ । ଅଜିତ ବୋଉର ଖୋଲା ଦୁଧକୁ ଚାହିଁ ଭାବୁଥିଲା - ଆଃ...ରୋଜି ଯଦି ଆଉ ନ ଫେରନ୍ତା ତାହେଲେ ତା ବୋଉ ସବୁଦିନେ ତା ପାଖରେ ରହି ଯାଆନ୍ତା ଆଉ ସେ ବୋଉକୁ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ପରି ସବୁବେଳେ ସବୁଦିନେ...

-ଶେଷ-