ପାପା, ତମେ ତ ମୋର ବି ଗ୍ରଜିଂ କରିଦେଲ

ବନସଲ ଓ ଶାଲୁ ଗାଡ଼ିରେ ଆସି ବସିଲେ । ବନସଲ କିଛି ସମୟ ପୂବେ ଦୁଇ ଜଣ ପିଲିସ ତାଙ୍କ ଝିଅ ଶାଲୁକୁ ଗେହିଁବା ବେଳେ ତା ବିଆକୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ହୋସ ଉଡ଼ି ଯାଇଥିଲା । ସେ ତାଙ୍କ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ବାଣ୍ଡକୁ ହାତରେ ରଗଡ଼ି ଚାଲିଥିଲେ । ସେ ଚାହୁଁ ନ ଥିଲେ ଗାଡ଼ି ଷ୍ଟାର୍ଟ ହେଉ ଏବଂ ଶାଲୁକୁ ଗେହିଁବା ସୁଯୋଗ ତାଙ୍କ ହାତରୁ ଖସି ଯାଉ । କିନ୍ତୁ ସେ ବୁଝି ପାରୁ ନ ଥିଲେ ଯେ ସେ ତାଙ୍କ ଝିଅକୁ ଗେହିଁବା ପାଇଁ କିପରି ରାଜି କରିବେ ।

ବନସଲ ଭାବିଲେ, ଶାଲୁକୁ କାର୍ ବିଷୟରେ ତ କିଛି ଜଣା ନାହିଁ  ।ତେଣୁ ଏହି କଥାର ସୁଯୋଗ ନିଆ ଯାଇ ପାରେ । ତାଙ୍କ ସଇତାନି ମନରେ ଶାଲୁକୁ ଗେହିଁବାର ଭୁତ ଚରମ ସୀମାରେ ପହଞ୍ଚି ଯାଇଥିଲା । ସେ ଗାଡ଼ିକି ଷ୍ଟାର୍ଟ କରିବାର ମିଛ ବାହାନା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।

ଶାଲୁ: ପାପା, ଗାଡ଼ି ତ ଷ୍ଟାର୍ଟ ହେଉନି, ଏବେ ଆମେ କ’ଣ କରିବା?

ବନସଲ – ବେଟା, କିଛି ଜଣା ପଡ଼ୁନି । ଲାଗୁଚି, କାରର ଅନ୍ୟ କିଛି ପ୍ରବ୍ଲେମ ଅଛି । ଏହି ଚାବି ଲାଗିବା ଜାଗାରେ କିଛି ପ୍ରବ୍ଲେମ ହୋଇ ଯାଇଛି ।

ଶାଲୁ: କେମିତିକା ପ୍ରବ୍ଲେମ ପାପା?

ବନସଲ – ବୋଧେ ଏହା ଭିତରେ  ଜଙ୍କ ଲାଗି ଯାଇଛି । ତୋ ପାଖରେ ଭେସଲିନ୍ କିମ୍ବା କିଛି ତେଲ ଅଛିକି?

ଶାଲୁ:  ତମେ ଜାଣିଚ ପାପା, ମୁଁ କୌଣସି ହେୟାର ଅଏଲ ବ୍ୟବହାର କରେନି । ତେଣୁ ସାଙ୍ଗରେ କାହିଁକି ଆଣିବି ।

ବନସଲ – ଓଃ...ଏଥିରେ କିଛି ତେଲ କି ଲୁବ୍ରିକାଣ୍ଟ ଗ୍ରୀଜ ଆଦି ପକେଇବାକୁ ପଡ଼ିବ । ଏବେ ମୁଁ କ’ଣ କରିବି?

ଶାଲୁ: ପାପା. କାର ଚାବିକି ପାଟିରେ ପୁରେଇ ଓଦା କରିବି କି? ଛେପ ଲାଗି କିଛି ଗ୍ରୀଜିଂ ହେଇଯିବ ।

ବନସଲ – ମତେ ଲାଗୁନି, ତଥାପି ଚେଷ୍ଟା କରି ଦେଖ ।

ଶାଲୁ କାରର ଚାବିକି ପାଟିରେ ପୁରେଇ ଛିପ ଲଗେଇ ବନସଲକୁ ଦେଲା । ବନସଲ ପୁଣି ଗାଡ଼ି ଚେଷ୍ଟା କଲେ । କିନ୍ତୁ ଗାଡ଼ି ଷ୍ଟାର୍ଟ ହେଲା ନାହିଁ ।

ବନସଲ – ଦେଖ, ମୁଁ କହିଥିଲି ଛିପରେ କାମ ଚଳିବ ନାହି । କିଛି ଲୁବ୍ରିକାଣ୍ଟ ହେଲେ ହେବ ।

ବନସଲ ମନକୁ ମନ ଭାବି ହସୁଥିଲେ ।                                                 

ବନସଲ – ବେଟି, ତୁ ଆଉ କିଛି ପ୍ରକାରେ ଚାବିକି ଓଦା କରି ପାରିବୁ?

ଶାଲୁ: ଅନ୍ୟ କୋଉ ପ୍ରକାରେ ପାପା?

ବନସଲ – ତୁ ଜାଣିଚୁ ନା ବେଟି, ଝିଅ ପିଲାଙ୍କର ସବୁ ଠାରୁ ବେଶୀ ଚିପ୍ ଚିପ ପାଣି କେଉଁଠୁ ବାହାରେ?

ପାପା କଥା ଶୁଣି ଶାଲୁ ତା ଆଖିକୁ ତଳକୁ କଲା ।

ଶାଲୁ: ପାପା...ଓ...ମୁଁ କେମିତି? ଓଃ...

ବନସଲ – ବେଟି, ଆମେ ଦୁହେଁ ଏବେ ଅସୁବିଧାରେ ପଡ଼ିଚେ । କାର୍ ବନ୍ଦ ହେବାରୁ ଆମେ ଏଇ ଜଙ୍ଗଲରେ ଅଟକିଯାଇଛେ । ଆମ ସହିତ କିଛି ବି ଖରାପ କାମ ହୋଇ ପାରେ ।

ଶାଲୁ: ହଁ ପାପା, ତମେ ଠିକ୍ କହୁଚ ।

ଶାଲୁ ସିଟ୍ ଉପରେ ବସି ତା ଶାଢ଼ୀକି ଆଣ୍ଠୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟେକିଲା ଏବଂ ହାତକୁ ଶାଢ଼ୀ ଭିତରେ ପୁରେଇ ପାପା ଆଗରେ ପାଣ୍ଟିକି ତଳ ଆଡ଼କୁ ଟାଣି ଖୋଲି ଦେଲା । ପାଣ୍ଟିକି ଖୋଲି ଦେଇ କାର୍ ଗିୟର ଉପରେ ରଖିଦେଲା । ବନସଲ୍ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଭାବି ନ ଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ଝିଅ ଏପରି ବେସରମ ହୋଇ ତା ପାପା ଆଗରେ ପାଣ୍ଟି ଖୋଲିବ ବୋଲି  । ବନସଲଙ୍କ ନଜର ଲଗାତାର ଶାଲୁର ଜଙ୍ଘ ଉପରେ ରହିଥିଲା । ଶାଲୁ ତା ହାତକୁ ଶାଢ଼ୀ ଭିତରକୁ ପୁରେଇଲା । ସେ  ଆଖି ବନ୍ଦକରି ସିଟ୍ ଉପରେ ବସିଥିଲା । ବନସଲ ବୁଝିପାରୁ ଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ଝିଅ ତା ଆଙ୍ଗୁଠିକି ବିଆ ଭିତରେ ପୁରେଇ ଆଙ୍ଗୁଳି ମାରୁଚି । ସେ ଯେତେବେଳେ ଆଙ୍ଗୁଠି ବାହାରକୁ ବାହାର କଲା ତା ଦୁଇ ଆଙ୍ଗୁଠି ତା ବିଆରସରେ ବୁଡ଼ିଥିଲା । ଶାଲୁ ଚାବି ନେଇ ତା ଦୁଇ ଆଙ୍ଗୁଠିକି ଚାବିରେ ବୋଳିଲା  । ଚାବି ଉପରେ ଧଳା ଧଳାବିଆରସ ବୋଳି ହୋଇଥିବା ଦେଖା ଗଲା । ବନ୍ଦ କାର ଭିତରେ ତା ବିଆରସର ମହକ ଖେଳିଗଲା । ବନସଲ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ନିଜ ଝିଅ ବିଆର ମହକ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ । ତାଙ୍କ ମନ ହେଉଥିଲା ସେ ତାଙ୍କ ବାଣ୍ଡକୁ ବାହାରକୁ ବାହାର କରିଦେବେ । ଶାଲୁକୁ ବି ତା ପାପାଙ୍କ ମୁଡ଼୍ ବିଷୟ ଅଜଣା ନ ଥିଲା । ପ୍ୟାଣ୍ଟ ଭିତରେ ତାଙ୍କ ଫୁଲିଥିବା ବାଣ୍ଡକୁ ଦେଖି ଶାଲୁର ଉତେଜନା ବଢ଼ିଗଲା ।

ଶାଲୁ: ମୁଁ ଏ ଚାବିକି ମୋ ଭିତରେ ପୁରେଇ ବାହାର କରିଚି । ତୁମେ ଗାଡ଼ି ଷ୍ଟାର୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର ।

ଶାଲୁ ଏଥର ଚାବିକି ତା ବିଆ ଭିତରେ ପୁରେଇ ଚିନି ସିରା ଲାଗିଥିବା ଭଳି ଓଦା ଦିଶୁଥିବା ଚାବିକି ବାହାରକୁ ବାହାର କଲା ।

ଶାଲୁ: ଏଇ ନିଅ ପାପା ।

ବନସଲ ଚାବିକି ହାତକୁ ନେଲେ । ସେ ଶାଲୁ ବିଆର ଗରମ ପାଣି ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଅନୁଭବ କରି ପାରୁଥିଲେ । ସେ ଚାବିକି କାର ଇଂଜିନ ଷ୍ଟାର୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଭିତରେ ପୁରେଇଲେ ଏବଂ ବାହାନା କରି ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଳିକି ଶୁଙ୍ଘିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଶାଲୁ ପାପାଙ୍କ ଏହି ଦୁଷ୍ଟାମୀକି ଦେଖିଲା । ତା ବିଆରୁ ପାଣି ବାହାରି ଚାଲିଥିଲା । ସେ ପାଣ୍ଟି ପିନ୍ଧି ନ ଥିବାରୁ ତା ବିଆରୁ ବାହାରୁ ଥିବା ପାଣି ବାହାର ସିଟ୍ ଉପରେ ବି ବୋହିବାକୁ ଲାଗିଲା ।

ବନସଲ – ବେଟୀ, ଏବେ ବି ଗାଡ଼ି ଷ୍ଟାର୍ଟ ହେଉ ନାହିଁ । ଲାଗୁଚି ତୁ ଠିକ୍ ରୂପେ ଏଥିରେ ପାଣି ଲଗାଇ ନାହୁଁ । 

ଶାଲୁ: ଲଗେଇଛି ତ ପାପା, ତମରି ଆଗରେ ମୁଁ ପୁରା ଚାବିକି ମୋ ଭିତରେ ପୁରେଇ ଥିଲି ।

ବନସଲ – ଏତିକିରେ ହେବନି ବେଟୀ । ଆହୁରି ଅଧିକ ଓଦା ହେବା ଦରକାର ।

ଶାଲୁ: ପାପା, ଏବେ ମୁଁ କ’ଣ କରିବି । ମତେ ତ ଲାଗୁଚି ଆଜି ମୋର ବହୁତ ପାଣି ବାହାରିଲାଣି ।

ଶାଲୁ ଲାଜେଇ ଯାଇ କହିଲା । 

ବନସଲ – ଶାଲୁ, ଇଏତ ବହୁତ କମ୍ । ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତୋ ମମିକି ଚୁମା ଦିଏ, କି ଏଣେ ତେଣେ ତା ଦେହରେ ହାତ ମାରେ,  ତୋ ମମିର ସେଠାରୁ ତ ଆହୁରି ପାଣି ବେଶୀ ବାହାରେ ।

ଶାଲୁ: ପାପା, ମମି ତମ ସ୍ତ୍ରୀ, ତମେ ଯେତେବେଳେ ଏମିତି କର ସେତେବେଳେ ତାକୁ ତ ଭଲ ଲାଗୁଥିବ । ତମେ ଛୁଇଁବାରୁ ତା’ର ବହୁତ ପାଣି ବାହାରି  ଥିବ ।

ବନସଲ- ତାହେଲେ ମୁଁ ତୋର ସେଠାରେ ଛୁଇଁଲେ ତ ତୋର ଅଧିକ ଓଦା ଭାବ ଆସି ବେଶୀ ପାଣି ବାହାରିବ ।

ବନସଲ ତାଙ୍କ ହାତ ଶାଲୁର ଖୋଲା ଜଙ୍ଘ ଉପରେ ରଖିଲେ । ଶାଲୁ ସରମରେ ବେକ ତଳକୁ ନୁଆଁଇଲା ।

ଶାଲୁ: ମୁଁ ଜାଣିନି ପାପା ।

ବନସଲ ଶାଲୁର ଜଙ୍ଘକୁ ସାଉଁଳେଇ ଉପରକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ । ଶାଲୁ ଅଜବ ଶିହରଣ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲା । ସେ ନ ଚାହୁଁଥିଲେ ବି ସେ ତା ଜଙ୍ଘକୁ ଖୋଲି ତା ପାପା ହାତକୁ ରାସ୍ତା ଦେଉଥିଲା । ପାପାଙ୍କ ହାତ ତା ବିଆରେ ଲାଗିବାରୁ ଶାଲୁର ବିଆ ଏକଦମ୍ ଓଦା ହୋଇଗଲା । ବନସଲ ଶାଲୁର ଓଠରେ ଚୁମା ଦେଲେ ଏବଂ ଗୋଟାଏ ହାତରେ ବ୍ରା ପିନ୍ଧି ନ ଥିବା ଦୁଧକୁ ଉପରୁ ଚିପିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ପାପା ଶାଲୁର ସାର୍ଟକୁ ଧରି ତା ଦୁଧକୁ ଚିପିବା ବେଳେ ଆଗରେ ରହିଥିବା ମୋବାଇଲ ରିଂ ହେଲା । ଶାଲୁର ତଣ୍ଟି ଶୁଖି ଯାଉଥଲା  । ଫୋନ ଶାଲୁର ଛୋଟ ଭଉଣୀ ରୀନା ଠାରୁ ଥିଲା । ବନସଲ ତାଙ୍କ ହାତ ପାପୁଲିକୁ ଲଗାତାର ଶାଲୁର ବିଆ ଉପରେ ରଗଡ଼ୁଥିଲେ । ବନସଲ ତାଙ୍କ ହାତ ବାହାର କରିବାକୁ ଚାହୁଁ ନ ଥିଲେ । ସେଥିପାଇଁ ସେ ସାଲୁକୁ ଫୋନ ଉଠେଇବା ପାଇଁ ଇଶାରା କଲେ ।

ଶାଲୁ ଫୋନ ଉଠେଇଲା ।

ଶାଲୁ: ହାଲୋ ଛୋଟି ।

ରିନା: ହାଏ ଦିଦି, କେମିତି ଅଛୁ? କେତେ ଦିନ ହେବ ଫୋନ କରି ନ ଥିଲି । ତୋର ମୋ କଥା ମନେ ପଡ଼ୁନି ।

ଶାଲୁ: ନାହିଁ ରିନା, କଥା ସେମିତି ନୁହେଁ ।

ରିନା: ଆଚ୍ଛା, ତୁ କ’ଣ କରୁଚୁ ।

ଶାଲୁ ସମ୍ଭାଳି ପାରୁ ନ ଥିଲା ସେ ରିନାକୁ କ’ଣ କହିବ । ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ସେ ତା ଶିତ୍କାରକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିଲା । 

ଶାଲୁ: କିଛି ନାହିଁ, ବେଡ଼ରେ ଶୋଇଛି ।

ଶାଲୁ ତା ଦୁଇ ଗୋଡ଼କୁ ମେଲେଇଲା ।

ରିନା: ପାପା କ’ଣ କରୁଛନ୍ତି ।

ଶାଲୁ: ପାପା, ଆ...ପାପା କାରରେ ଗ୍ରୀଜିଂ କରୁଛନ୍ତି ।

ରିନା: ଠିକ୍ ଅଛି । ପାପାଙ୍କୁ ଫୋନ ଦେଲୁ ।

ଶାଲୁ: ନାହିଁ, ସେ କଥା ହେଇ ପାରିବେ ନାହିଁ । ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଠି ସାରା ଗ୍ରୀଜ ଲାଗିଚି । ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କହିଦେବି, ଗ୍ରୀଜିଂ କରିବା ପରେ ତୋ ସହିତ କଥା ହୋଇ ଯିବେ ।

ରିନା: ଠିକ୍ ଅଛି ଦିଦି । ଟେକ୍ କେୟାର । ବାଏ ।

ଶାଲୁ ଫୋନ ରଖି ଏକ ଗହୀରା ନିଃଶ୍ୱାସ ନେଲା ।

ପାପା ଗ୍ରୀଜିଂ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି କହିଥିବା କଥା ଭାବି ତାକୁ ହସ ଲାଗିଲା ।

ବନସଲ – ଦେଖିଲୁ ବେଟି, ଏବେ ତ ତୋର ଇଏ ବହୁତ ଓଦା ହୋଇଗଲା ।

ବନସଲ ତାଙ୍କ ହାତକୁ ବାହାରକୁ ବାହାର କରି ଦେଖେଇଲେ । ଶାଲୁକୁ ଲାଜ ଲାଗିଲା ।

ଶାଲୁ: ପାପା, ସେତିକି ଥାଉ । ମୋର ଦରଜ ସେଠାରେ ହୋଇ ଯାଇଛି । ଚାବି ପୁରେଇବାରୁ ଚମ ଛିଣ୍ଡି ଯାଇଛି । ପାପା, ଏବେ ଆଉ କିଛି କରନି । ବହୁତ ଦରଜ ଲାଗୁଚି ।

ବନସଲ – ବେଟି, ତାହେଲେ କିପରି ହେବ ।

ଶାଲୁ: ମୁଁ କ’ଣ କରିବି, କଷ୍ଟ ହେଉଛି ।

ବନସଲ – ତାହେଲେ ଏବେ କୋଉଠୁ ଲୁବ୍ରିକାଣ୍ଟ ଆଣିବି । ତୁ ଯଦି ନ ଦବୁ ତାହେଲେ ମୁଁ କ’ଣ ମୋର ବାହାର କରିବି?

ଶାଲୁ: ହଁ ପାପା, ତମେ ତମ ପରିସ୍ରା କାହିଁକି ବାହାର କରୁନ ।

ବନସଲ – ମୁଁ ପରିସ୍ରା କଥା କହୁନି । ମୁଁ ମଲେଇ କଥା କହୁଚି । ସେଥିରେ ବେଶୀ ଚିକଣ ହେବ । ଶାଲୁ : ମଲେଇ?

ଶାଲୁ: ଛି ପାପା, ମଲେଇ କୋଉଠୁ ଆଉ  କେମିତି ବାହାରିବ ।

ବନସଲ ଡେରି ନ କରି ତାଙ୍କ ବାଣ୍ଡକୁ ପ୍ୟାଣ୍ଟ ଭିତରୁ ବାହାର କଲେ ଏବଂ ଶାଲୁକୁ ଦେଖେଇଲେ ।

ବନସଲ – ଏହାକୁ ଧରି ରଗଡ଼ିଲେ ବାହାରିବ ।

ଶାଲୁ ପାପାଙ୍କ ଲମ୍ବା ଓ ମୋଟା ବାଣ୍ଡକୁ ଦେଖି ଶାଲଚ ଘାବରେଇ ଗଲା ।

ବନସଲ – ବେଟି, ତୁ ଯଦି ଏମିତି ରଗଡ଼ିବୁ, ତାହେଲେ ଶୀଘ୍ର ବାହାରି ଯିବ । 

ଶାଲୁ: ମୁଁ... ନାହିଁ...

ବନସଲ - ଧର ବେଟି ।

ଏହା କହି ବନସଲ ଶାଲୁର ହାତରେ ତାଙ୍କ ବାଣ୍ଡକୁ ଧରିଲେ।

ଶାଲୁ: ଓଃ...ପାପା, ଇଏ କେତେ ଗରମ ହେଇଚି ।

ବନସଲ – ଏବେ ତୁ ଏହାର ଚମକୁ ତଳ ଆଡ଼କୁ ଟାଣି ଖୋଲ ।

ଶାଲୁ ସେହିପରି କରି ବାଣ୍ଡକୁ ପୁରା ଖୋଲି ଦେଲା । ବାଣ୍ଡର ବସ୍ନା ଶାଲୁକୁ ପାଗଳୀ କରି ଦେଉଥିଲା । ସେ ବାଣ୍ଡକୁ ଧରି ତଳ ଉପର କରି ହଲେଇବାକୁ ଲାଗିଲା ।

ବନସଲ – ବେଟି, ଆହୁରି ଜୋରରେ ହଲା । ହଲେଇ ହଲେଇ ମୋର ବୀର୍ଯ ବାହାର କରିଦେଏ ।

ଶାଲୁ: ଠିକ୍ ଅଛି, ଏଇ ନିଅ ପାପା ।

ଶାଲୁ ଜୋରରେ ବାଣ୍ଡକୁ ହଲେଇବାକୁ ଲାଗିଲା । ଆଉ କିଛି ସମୟ ପରେ ବନସଲଙ୍କ ବୀର୍ଯ ଶାଲୁ ହାତରେ ବାହାରି ଗଲା ।

ଶାଲୁ: ଓଃ...ପାପା, ତମେ କ’ଣ କଲ । ମୋ ହାତରେ...

ବନସଲ – ସରି ବେଟି ।

ଶାଲୁ: ପାପା, ତମର ତ ବହୁତ ବାହାରୁଚି । ମୁଁ ଚାବିକି ଏଥିରେ ଭିଜୋଉଚି ।

ଶାଲୁ ଚାବିକି ହାତରେ ନେଇ ପାପା ବୀର୍ଯରେ ବୁଡ଼େଇବାକୁ ଲାଗିଲା ।

ବନସଲ – ଏବେ ଷ୍ଟାର୍ଟ କରି ଦେଖ, ବହୁତ ଗ୍ରିଜିଂ ହୋଇଗଲା ।

ଶାଲୁ କାର୍ ଷ୍ଟାର୍ଟ କଲା

ଶାଲୁ: ହଁ ପାପା, ଇଏ ତ ଷ୍ଟାର୍ଟ ହେଇଗଲା ।

ବନସଲ – ମୁଁ କହୁଥିଲି ନା ଗ୍ରୀଜ ଦରକାର ହେବ ବୋଲି।

ଶାଲୁ: ପାପା, ତମେ ତ ପୁରା ସିଟ୍ ଅସନା କରିଦେଲ ।

ବନସଲ – ତୁ ବି ତ ଅସନା କରିଚୁ । ଦେଖ୍, ତୋ ବିଆରୁ କେତେ ପାଣି ସିଟ୍ ଉପରେ ବାହାରିଚି ।

ପାପା ‘ବିଆ’ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଶୁଣି ଶାଲୁ ବିଚଳିତ ହୋଇ ଉଠିଲା ।

ଶାଲୁ: କିନ୍ତୁ ପାପା, ତମର ବେଶୀ ବୋହିଚି ।

ବନସଲ – ତୋରି ହାତରୁ ବୋହିଛି ନା । ତୋରି ଭୁଲ ।

ଶାଲୁ: ତମେ ବି ତ ମୋର ବାହାର କରିଚ ନା।

ବନସଲ – ତାହେଲେ ଠିକ୍ ଅଛି । ତୁ ମୋର ସଫା କରିଦେଏ, ଆଉ ମୁଁ ତୋର ସଫା କରିଦେବି ।

ବନସଲ ଆଗକୁ ଆଗେଇ ଯାଇ ଶାଲୁର ଶାଢ଼ୀ ଓ ସାୟା ଖୋଲି ଦେଲେ । ଶାଲୁ ପୁରା ଲଙ୍ଗଳା ହୋଇଗଲା । ବନସଲ ତଳକୁ ନଇଁ ଶାଲୁର ଜଙ୍ଘକୁ ଚାଟିଲେ ।

ଶାଲୁ: ଓଃ...ପାପା ।

ବନସଲ ଜିଭରେ ଶାଲୁ ବିଆକୁ ଚାଟିଲେ । ଶାଲୁ ମଦହୋସ ହୋଇ ଉଠିଲା ।

ବନିସଲ – ବେଟି, ଆଗରୁ କିଏ କେବେ ତୋ ବିଆ ଚାଟିଥିଲା?  

ବନସଲ ଶାଲୁ ଉପରକୁ ଉଠି ଯାଇ ବ୍ଲାଉଜ ଭିତରୁ ତା ଦୁଧକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ । ଦୁଧକୁ ପାଟିରେ ପୁରେଇ ଚୋଷିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ତାଙ୍କ ଶକ୍ତ ଲମ୍ବା ବାଣ୍ଡକୁ ଶାଲୁ ବିଆ ଭିତରେ ପୁରେଇ ଗେହିଁଲେ । କିଛି ସମୟ ପରେ ବନସଲଙ୍କ ବୀର୍ଯ ଶାଲୁ ବିଆ ଭିତରକୁ ପିଚିକି ଗଲା । ଶାଲୁ ଗୋଟିଏ ହାତରେ ପାପା ବାଣ୍ଡକୁ ତା ବିଆରୁ ବାହାର କରି ଆଣି ପାଟିରେ ପୁରେଇ ଚାପି ଚାପି ଚୋଷିବାକୁ ଲାଗିଲା । ନିଜ ଝିଅ ପାଟିର ଗରମ ଅନୁଭବ କରି ବନସଲ ଆହୁରି ଥରେ ଶାଲୁ ପାଟି ଭିତରେ ବୀର୍ଯ ଛାଡ଼ିଲେ । ଶାଲୁ ପାପାଙ୍କ ବୀର୍ଯକୁ ଚାଟି ସଫା କରିଦେଲା ।

ଶାଲୁ: ପାପା, ତମେ ତ କାର୍ ସାଙ୍ଗରେ ମୋର ବି ଗ୍ରୀଜିଂ କରିଦେଲ ।

ବନସଲ – ହଁ, ମୁଁ ତ ଏବେ ପ୍ରତି ଦିନ ତୋ ବିଆରେ ମୋ ବାଣ୍ଡ ପୁରେଇ ଗ୍ରୀଜିଂ କରିବି । ଏଠାରେ ଏବେ ତୋ ମମି ଉର୍ମିଳା ନାହିଁ କି ସାନ ଭଉଣୀ ରୀନା ବି ନାହିଁ । କେବଳ ଆମେ ପାପା ବେଟି ଦୁହେଁ ଅଛେ । ତେଣୁ ତୋ ବିଆକୁ ସବୁଦିନେ ଗେହିଁ ଗ୍ରୀଜିଂ କରିବାରେ ଅସୁବିଧା କ’ଣ? ପାପା ସହିତ ଗେହିଁ ହେବାରେ ତୋର କିଛି ଆପତ୍ତି ଅଛି କି?

ଶାଲୁ: ଏଠାରେ ତ ମମି, ମାନେ ତମ ସ୍ତ୍ରୀ ନାହିଁ କି ତୁମ ଜ୍ବାଇଁ ମାନେ ମୋ ସ୍ବାମୀ ନାହିଁନ୍ତି। ତେଣୁ ଆମେ ଦୁହେଁ ଏଠାରେ ସ୍ବାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ହୋଇଗଲେ ଅସୁବିଧା କ’ଣ? ମୁଁ ତ ତୁମ ସହିତ ଆସିବା ଦିନରୁ ସେଇଆ ହିଁ ଚାହୁଁଥିଲି। ତମ ସହିତ ଗେହିଁବାରେ ଯେତେ ମଜା ମିଳୁଚି ମୋ ସ୍ବାମୀ ମୋତେ ସେତିକି ସୁଖ ଦେଇ ନାହାଁନ୍ତି କି ଦେଇ ପାରିବେ ନାହିଁ।  

 ବନସଲ – ତାହା ଅର୍ଥ ଏବେ ଆମେ ସ୍ବାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ।  

ଶାଲୁ: ଏଠାରେ ଆମେ ସ୍ବାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ବୋଲି ରେକର୍ଡ ଅଛିନା।

ବନସଲ – କି ରେକର୍ଡ?

ଶାଲୁ: ଆମେ ଯୋଉ ଦିନ ଏ ହୋଟେଲକୁ ଆସିଲେ, ସେଦିନ ହୋଟେଲ ରେକର୍ଡରେ ଆମେ ଦୁହେଁ ସ୍ବାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ବୋଲି ରେକର୍ଡ ହୋଇଛି ନା।

ବନସଲ ତାଙ୍କ ପ୍ୟାଣ୍ଟର ଜିପବନ୍ଦ କଲେ ଏବଂ ଏପଟେ ଶାଲୁ ତା ଶାଢ଼ୀ ସଜାଡ଼ିଲା । ବନସଲ ଡ୍ରାଇଭର ସିଟ୍ ରେ ବସିଲେ ଏବଂ ଶାଲୁ ପାଖ ସିଟ୍ ରେ ବସିଲା । ଯେତେବେଳେ ଶାଲୁ ଗିୟର ଉପରେ ରଖିଥିବା ପାଣ୍ଟି ଉଠାଇଲା, ବନସଲ ତା ହାତକୁ ଧରିଲେ ।

ବନସଲ – ସେଇଟାକୁ ରହିବା ପାଇଁ ଦେଏ । ଶାଢ଼ୀ ତ ପିନ୍ଧି ସାରିଲୁଣି । ଭିତରେ କିଛି ପିନ୍ଧିବାର କ’ଣ ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି । ଘରେ ପହଁଚି ବେଡ଼୍ ଉପରକୁ ଗଲେ ସବୁ ପୋଷାକ ଖୋଲିବା ପାଇଁ ପଡ଼ିବ ନା!

ଶାଲୁ: ଯାଆ ହନି, ତୁମେ ବହୁତ ଦୁଷ୍ଟ

 ବନସଲ କାର୍ ଷ୍ଟାର୍ଟ କରି ହୋଟେଲକୁ ଯିବାକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ସଡ଼କ ଆଡ଼କୁ ଆଗେଇବାକୁ ଲାଗିଲେ ।