ମୋ ବୟସ ସେତେବେଳକୁ ୨୦ ବର୍ଷ ହୋଇ ଥିଲା । ଆମେ ଗାଆଁରେ ରହୁଥିଲୁ । ଆମ ଗାଆଁ ପାଖ ଗୋଟାଏ
କଲେଜରେ ମୁଁ ପଢ଼ୁଥିଲି। ମୋ ସାଙ୍ଗ ହରି। ଆମ
ଗାଆଁରେ ତା ଘର। ତା ମାଆ ନାଆଁ ବାସଂତି । ବୟସ ୪୦ ବର୍ଷ ହେବ । ସେ ବିଧବା । ହରି ଜନ୍ମ ହେବା ପରେ ପରେ ତା ବାପା ମରିଯାଇ ଥିଲେ । ହରି ତା’ର ଗୋଟିଏ ବୋଲି ପିଲା । ହରି ମାଆ ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦରୀ। ତା’ର ପୁରିଲା ପୁରିଲା ଦେହ ।
ଯାହାକୁ କହନ୍ତି ସେ ଗୋଟିଏ ମସ୍ତ ମାଲ । ଗାଆଁ ସାରା ତା ଭଳି ଜଣେ ମାଇକିନିଆ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିବା
କଷ୍ଟ । ତା’ର ବଡ ବଡ ଦୁଧ । ପ୍ରାୟ ୩୮ ସାଇଜର ହେବ । ସେ ନାହି ତଳକୁ ଲୁଗା ଖସେଇ ପିଂଧେ । ଗୋରା
ପେଟଟା ଚିକ୍ ଚିକ୍ ମାରେ । ଗାଆଁ ଦାଣ୍ଡରେ ଗଲା ବେଳେ ତା ବଡ ବଡ ଦୁଧ ଦିଇଟାକୁ ଯେମିତି ଥଲ ଥଲ
ହୋଇ ନାଚୁଥାଏ,
ପିଲା ଠାରୁ ବୁଢ଼ା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଟିରୁ ଲାଳ ବୁହେ । ଗୋଟାଏ
ପୁରା ନଂଘା ମାଲ ।
ସେ ମୋ ସାଙ୍ଗର ମାଆ ହେଲେ ବି ତା ଉପରେ ମୁଁ ବି ଆଖି ପକେଇ ଥିଲି । ନଂଘା ମାଲକୁ ଗେହିଁବା ପାଇଁ ମୋର ବି ଇଚ୍ଛା ହେଉଥିଲା । ତା ବିଆରେ ବାଣ୍ଡ ପୁରେଇବାକୁ ଆଉ
ତା ରସାଳ ବିଆକୁ ଚୋଷି ଚୋଷି ଖାଇବାକୁ
ମୁଁ ମନ କରୁଥିଲି । ସେଥି ପାଇଁ ବେଳେବେଳେ ତା ବିଆ ଆଉ ଦୁଧ କଥା ଭାବି ମୁଁ ମୁଠି ମାରୁଥିଲି ।
ଦିନେ କଲେଜ ଯିବା ବେଳେ ତା ଘରପଟେ ଯାଇ ତାକୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ଯିବାକୁ ହରି କହି ଥିଲା ।
ଖରାଦିନ । ତେଣୁ ଟିକିଏ ସଅଳ କଲେଜ ଯିବା ପାଇଁ ମୁଁ ବାହାରି ପଡିଲି । ହରି ଘରେ ଯାଇ ଟିକିଏ
ଜଲଦି ପହଞ୍ଚି ଗଲି । ଘର କବାଟ ଖୋଲାଥିଲା । କାହାରି ପାଟି ଶୁଭୁ ନ ଥିଲା । ଘର ଭିତରକୁ ଯାଇ
ଦେଖିଲି କେହି ନାହାଁନ୍ତି ।
ବାଡି ପଟ କବାଟଟା ଖୋଲାଥିଲା । ସେଇ ପଟରୁ ପାଟି ଶବ୍ଦ ଶୁଭୁଥିଲା । ତେଣୁ ମୁଁ ବାଡି ପଟକୁ
ଗଲି । ବାଡି ପଟଟା ଜଙ୍ଗଲିଆ । ପୁରା ଶୂନଶାନ ଜଣା ପଡୁଥିଲା । ହରି ବୋଉର ପାଟି ଶୁଭୁଥିଲା ।
ତାଙ୍କ କୁଅ ପାଖକୁ ଲାଗି ଉପର ଚାଳ ଛପରର ଗୋଟାଏ ଛୋଟ ଘର ଥିଲା। ସେଥିରେ ଗୋଟାଏ ଟିଣ କବାଟ ଲାଗିଥିଲା । ସେଇଟା ତାଙ୍କର ବାଥରୁମ୍ ।
ପାଖକୁ ଯିବାରୁ ଘର ଭିତରୁ ହରିର ମାଆ ହରିକୁ ଗାଳି ଦେଉଥିବା ଶୁଭିଲା । ହରିର ମାଆ
କହୁଥିଲା – କ’ଣ ତୋର ଘଂଟାଏ ହେଲା ଖାଇବା ସରିନି । ବିଆରେ
ମୁହଁ ଲଗେଇଛୁ ଯେ ଲଗେଇଛୁ ।
ଏକଥା ମୁଁ ଶୁଣି ମୋ ବାଣ୍ଡ ପୁରା ଟିଙ୍ଗେଇ ଠିଆ ହୋଇଗଲା । ଗୋଡ ଚିପି ଚିପି ଟିଣ କବାଟ
ପାଖକୁ ଯାଇ ଟିଣରେ ଥିବା ଗୋଟାଏ ଛୋଟ କଣା ଦେଇ ଭିତରକୁ ଚାହିଁଲି । ସେ ଘରର ପଛପଟ କାଂଥରେ ଥିବା
ଗୋଟାଏ ଛୋଟ ଝରକା ଦେଇ ଆସୁଥିବା ଆଲୁଅରେ ବାଥରୁମ ଭିତର ଭଲ ଭାବରେ ଦେଖା ଯାଉଥିଲା । ଦେଖିଲି
ହରିର ବୋଉ ଚଟାଣ ଉପରେ ପଛ ପଟ କାନ୍ଥକୁ ଡେରି ହୋଇ ତା ଦିଇ ଜଂଘକୁ ମେଲେଇ ବସିଛି । ତା ପିନ୍ଧା
ଶାଢ଼ୀଟା ଜଂଘ ଉପର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟେକି ହୋଇ ଯାଇଚି । ହରି ତା ବୋଉର ଜଙ୍ଘ ସନ୍ଧିରେ ମୁହଁକୁ ମାଡି
ତା ବୋଉର ବିଆକୁ ଚୁଚୁମି ଖାଉଚି । ତା ବୋଉ ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ହରିକି ଗାଳି ଦେଇ ଚାଲିଛି – ଇରେ ମାଆ ଗିହା, ଶୀଘ୍ର ମୋ ବିଆରୁ ତୋ ମୁହଁ କାଢ଼େ । ଏବେ
ପଡିଶା ଘର ଝିଅ ରୁବି ଇସ୍କୁଲରୁ ଆସିଯିବ...ତୋ ସାଙ୍ଗ ଆସିବ ବୋଲି କହୁଥିଲୁ...ସିଏ ବି ଆସି
ପାରେ । ଗେହିଁବା କଥା ଯଦି ଶୀଘ୍ର ଗେହୁଁନୁ ।
ତାପରେ ହରି ତା ବୋଉ ବିଆରୁ ମୁହଁକୁ ଉଠେଇ ବୋଉର ଲୁଗା ଓ ସାୟାକୁ ଅଂଟା ଉପରକୁ ଟେକି ଦେଲା
। ତାପରେ ବୋଉକୁ ଆଣ୍ଠେଇ ପକେଇ ପଛ ପଟରୁ ତା ବିଆରେ ବାଣ୍ଡ ପୁରେଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା । ତା ଲମ୍ବା
ଓ ମୋଟା ବାଣ୍ଡକୁ ବୋଉର ବିଆ ଭିତରେ ପୁରେଇ କିଛି ସମୟ ଗେହିଁବା ପରେ ବାଣ୍ଡକୁ କାଢ଼ି ତା ବୋଉ
ଗାଣ୍ଡିରେ ପୁରେଇ ଜୋର ଜୋର ବାଣ୍ଡକୁ ଦାବିଲା ।
ବାସନ୍ତୀ ଗାଳି ଦଉଥିଲା – ମାଆ ଗିହା, ସବୁ ଦିନେ ପାଞ୍ଚ ଥର ଲେଖା ଗେହିଁଲେ ବି ତୋ ମନ ଶାନ୍ତି ହଉନି । ମୋ ବୟସ ଦିନକୁ ଦିନ
ବଢ଼ୁଚି । ତୁ ସବୁ ଦିନେ ଏତେଥର ଗେହିଁଲେ ମୁଁ ତୋତେ କେତେ ସମ୍ଭାଳିବି ।
ହରି ତା ବୋଉ କଥା ନଶୁଣି ପୁରା ଦମ୍ରେ ଗେହିଁ ଚାଲିଥିଲା । ମୁଁ ଭାବିଲି ଏଇଟା ଗୋଟାଏ ଭଲ
ମଉକା । ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ମୋ ମୋବାଇଲି ଫୋନ ବାହାର କରି ହରି ତା ବୋଉକୁ ଗେହୁଁ ଥିବା ଦୃଶ୍ୟର
ଭିଡିଓ ସୁଟିଂ କରି ଦେଲି । ହରି ୫ ମିନିଟ ଜୋର ଗେହିଁବା ପରେ ଆଉ ସମ୍ଭାଳି ପାରିଲା ନାହିଁ । ବାସନ୍ତୀର
ଦୁଧକୁ ଜୋରରେ ଜାବୁଡି ଧରି କହିଲା – ବୋଉଲୋ...ଗଲା... ଗଲା... ନେ...ନେ...ମୋର
ବାହାରିଲା ।
ହରି ତା ନାଳ ସରସର ବାଣ୍ଡକୁ ବାସନ୍ତୀ ଗାଣ୍ଡିରୁ କାଢ଼ିଆଣି ତା ବିଆ ଭିତରକୁ ଜୋରରେ ଦାବିଦେଇ କୁଣ୍ଢେଇ
ଧରିଲା । ତା’ର ସବୁ ବୀର୍ଯ ତା ବୋଉ ବିଆ ଭିତରେ ଛାଡିଦେଲା । ବାସନ୍ତୀକି କିଛି ସମୟ କୁଣ୍ଢେଇ ଧରିବା
ପରେ ହରି ନାଳ ସରସର ତା ବାଣ୍ଡକୁ ବାସନ୍ତୀ ବିଆ ଭିତରୁ ବାହାର କରି ଆଣିଲା । ବାସନ୍ତୀ ପାଣି
ଢ଼ାଳି ହରିର ବାଣ୍ଡକୁ ଧୋଇଲା ଆଉ ତା ବିଆରେ ପାଣି ଛାଟି ସଫା କଲା । ତାପରେ ହରିକୁ ଗୋଟାଏ ଚୁମା
ଦେଇ କହିଲା –
ଗେହିଁ ତ ସାରିଲୁ , ଏଥର ଯାଆ ଭାତ ଖାଇ ଦେଇ
କଲେଜ ଯିବୁ । ମୁଁ ଗାଧେଇ ପଡି ଯାଉଚି।
ହରି ବାଥରୁମରୁ ବାହାରି ଆସି ହଠାତ୍ ମୋତେ ଦେଖି ପକେଇ ଚମକି ପଡିଲା । କ’ଣ କରିବ କିଛି ବୁଝି ପାରିଲା ନାହିଁ । ମୁଁ କହିଲି – କ’ଣ ସାଙ୍ଗ ଏଳୁଟିଆ ଏକୁଟିଆ ଫୂର୍ତ୍ତି କରୁଚୁ ।
ହରି କହିଲା - ପ୍ଲିଜ ସାଙ୍ଗ, ଏକଥା ତୁ କାହାରି ଆଗରେ କହିବୁ
ନାହିଁ ।
ମୁଁ କହିଲି –
କହିବିନି ଯେ, ହେଲେ ମୋର ସେଥିରେ ଲାଭ କ’ଣ ହେବ ।
ହରି କହିଲା –
ତୁ ଯାହା କହିବୁ ମୁଁ କରିବି ।
ମୁଁ କହିଲି - ନିଶ୍ଚୟ କରିବୁ ତ । ଭଲ କରି ଚିନ୍ତା କରି କହ ।
ହରି କହିଲା –
ହଁ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚେ କରିବି ।
ମୁଁ କହିଲି –
ମୁଁ ତୋ ପରି ତୋ ବୋଉ ସାଙ୍ଗରେ ଫୁର୍ତ୍ତି କରିବାକୁ ଚାହେଁ ।
ହରି କହିଲା –
ମାନେ?
ମୁଁ କହିଲି –
ମାନେ ତୋ ପରି ମୁଁ ତୋ ବୋଉକୁ ଗେହିଁବାକୁ ଚାହୁଁଚି।
ହରି କହିଲା – ମୋର କିଛି ଅସୁବିଧା ନାହିଁ କି ଆପତ୍ତି ନାହିଁ, ହେଲେ ବୋଉ ରାଜି ହେଲେ ହେଲା ।
ମୁଁ କହିଲି –
ତୋ ବୋଉକୁ ଗେହିଁବା ପାଇଁ ରାଜି କରିବା ଦାୟୀତ୍ୱ ମୋର । ତୁ ଖାଲି ମୋତେ
ନେଇ ବାଥରୁମରେ ତୋ ବୋଉ ପାଖରେ ଛାଡି ଦେଏ ।
ହରି ବାଥରୁମ କବାଟ ବାଡେଇଲା । ତା ବୋଉ ଗାଧୋଉ ଥିଲା । କହିଲା – ତୁ ଏଯାଏ କଲେଜ ଯାଇନୁ...ଯାଆ, ଶୀଘ୍ର ଯାଆ ।
ହରି କହିଲା –
ବୋଉ,ମୋ ସାଙ୍ଗ ଆସିଚି । ସିଏ ତୋ ସହିତ
କଥା ହେବ ବୋଲି କହୁଚି ।
ବାସନ୍ତୀ କହିଲା – ତୋତେ ଦେଖା ଯାଉନି ମୁଁ ଗାଧୋଉଚି । ତାକ ୁ କହ ଘରେ
ଅପେକ୍ଷା କରିବ । ମୁଁ ଗଲେ କଥା ହେବି ।
ହରି କହିଲା - ନାଇଁ ବୋଉ, ଆମେ ବାଥରୁମରେ ହବା ବେଳେ ସିଏ ସବୁ
ଦେଖିଚି । ତେଣୁ ,ଏବେ କଥା ନହେଲେ ସବୁ ଅସୁବିଧା ହୋଇ ଯିବ ।
ବାସନ୍ତୀ କିଛି ସମୟ ନୀରବ ରହିବା ପରେ କବାଟ ଖୋଲିଲା ।
ହରି ମତେ କହିଲା - ଯାଆ, ତୁ ଭିତରକୁ ଯାଆ । ବୋଉ ସାଙ୍ଗରେ କ’ଣ କଥା ହେବା କଥା ହବୁ ।
ମୁଁ କହିଲି –
ମତେ ଟିକିଏ ଟାଇମ ଲାଗିବ । ତୁ ନଜର ରଖିଥିବୁ ଯେମିତି ଏପଟକୁ ଆଉ କେହି
ନ ଆସନ୍ତି ।
ହରି –
ହଉ, ଠିକ ଅଛି ।
ମୁଁ ବାଥରୁମ ଭିତରକୁ ଯାଇ ଡୋର ଭିତରୁ ବନ୍ଦ କରିଦେଲି । ବାସନ୍ତୀ ମୋତେ ଡରି ଡରି ଅନାଉ ଥାଏ
।
ମୁଁ କହିଲି - ମାଉସୀ, ଡରିବାର କିଛି ନାହିଁ । ମୁଁ ତ ତୋ
ପୁଅ ଭଳି...
ସେ କହିଲା –
ମୁଁ ନିଜ ମନକୁ କିଛି କରିନି । ହରି ଜବରଦସ୍ତ ମୋ ସାଙ୍ଗରେ...
ମୁଁ କହିଲି –
ମାଉସୀ, ତୋ ଭଳିଆ ବୋଉ ଥିଲେ ତୋତେ ନ ଗେହିଁ
କୋଉ ପୁଅ ସମ୍ଭାଳି ହୋଇ ରହି ପାରିବ କହିଲୁ । ତୁ ଯେମିତିକା ମାଲ ଖଣ୍ଡେ ହେଇଚୁ ନା ଗାଁର ୧୨ରୁ
୮୨ ବର୍ଷର ସବୁ ତୋ ପାଇଁ ପାଗଳ ହେବେ ।
ବାସନ୍ତୀ କିଛି କହିଲା ନାହିଁ । ମୁଁ ତା ପାଖକୁ ଗଲି । ତା ଦୁଧ ଉପରେ ହାତ ପକେଇଲି । ସିଏ
ଲାଜରେ ମଉଳି ଗଲା । ମୁଁ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ମୋର ଗୋଟାଏ ହାତ ନେଇ ତା ବିଆ ଉପରେ ରଖି ବିଆକୁ ଦଳିଲି
। ମୋର ଗୋଟାଏ ଆଙ୍ଗୁଠିକି ତା ବିଆ ଭିତରକୁ ପୁରେଇ ଦେଲି । ମାଇକିନିଆ ପୁରା ହିଟ୍ ହେଇଗଲା ।
ମୋତେ କୁଣ୍ଢେଇ ଧରିଲା । ମୋ ବାଣ୍ଡତ ତାଙ୍କ ମାଆ-ପୁଅ ଗିହାଁ ଗେହିଁ ଦେଖି ଆଗରୁ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା
। ତା ସାୟା ଉପରେ ମୋର ଶକ୍ତ ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ବାଣ୍ଡ ଘଷି ହେଲା ।
ମୁଁ କହିଲି –
ମାଉସୀ, ଆଉ ଡେରି କରି ଲାଭ ନାହିଁ । ମୋତେ
ଟିକିଏ ତୋର ବିଆ ଚଖା । ଟିକିଏ ଗେହିଁବା ପାଇଁ ଦେଏ ।
ବାସନ୍ତି କହିଲା – ତତେ ଗେହିଁବା ପାଇଁ ଦବାକୁ ମୋର ଆପତ୍ତି ନାହିଁ ।
ହେଲେ କଣ୍ଡମ ଲଗେଇ ଯାହା କରିବା କଥା କର, ଯେତେ ଗେହିଁବା କଥା ଗେହେଁ ।
ମୁଁ କହିଲି –
ମାଉସୀ ବିନା କଣ୍ଡମରେ ଗେହିଁଲେ ଯୋଉ ମଜା ଅଛି କଣ୍ଡମ ଲଗେଇ ଗେହିଁଲେ
କ’ଣ ସେ ମଜା ମିଳିବ । ତୁ ଆଗ ତୋ ବିଆଦେଖା ମୁଁ ବାଣ୍ଡ ପୁରେଇ ସାରେ ତାପରେ ଯୋଉ କଥା ।
ସିଏ ନାହିଁ ନାହିଁ ହଉଥିଲା । ମୁଁ ତା ସାୟାକୁ ଟାଣି ଖୋଲି ବାହର କରି ଦେଲି । ଶଳା...ତା’ର ଯୋଉ ବିଆ...ଆଃ...କ’ଣ କହିବି,କଳା କଳା ଘନ ବାଳରେ ପୁରା ଘୋଡେଇ ହୋଇ ଥିଲା । ମୁଁ ମୋ ପେଣ୍ଟ ଭିତରୁ ବାଣ୍ଡକୁ ବାହାର
କଲି...। ମୋର ୯ ” ଲମ୍ବା
ମୋଟା ବାଣ୍ଡକୁ ଦେଖି ସିଏ ମୁର୍ଚ୍ଛା ହେବାକୁ ବସିଲା ।
କହିଲା –
ଏ...ମାଆ...ଏତେ ଲମ୍ବା...ଏତେ ମୋଟା...ନାଇଁ...ନାଇଁ...ମୁଁ ନେଇ
ପାରିବିନି ।
ହେଲେ ତା କଥା କିଏ ଶୁଣୁଛି । ମୁଁ ତା ବିଆକୁ ମେଲେଇ ମୋ ବାଣ୍ଡକୁ ସେଟ୍ କରିଦେଲି
...ଗୋଟାଏ ଧକ୍କା ଦେଲି...ବାସ୍... ଅଧା ଅଧି ବାଣ୍ଡ ତା ବିଆ ଭିତରକୁ ପଶିଗଲା । ସିଏ ସମ୍ଭାଳି
ନପାରି ମୋତେ ଜୋରରେ କୁଣ୍ଢେଇ ଧରିଲା । ବାଣ୍ଡକୁ ଟିକିଏ ବାହାରକୁ ଟାଣି ଆଣି ପୁଣି ଗୋଟାଏ ଜୋର
ଧକ୍କା ଦେଲି । ବାସ୍...ପୁରା ବାଣ୍ଡଟା ମୂଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଆ ଭିତରକୁ ଗଳିଗଲା । ତାପରେ ଆଉ
ଅପେକ୍ଷା ନକରି ବାସନ୍ତୀର ବଡ ବଡ ଦୁଧ ଦିଇଟାକୁ ଧରି ଗେହିଁ ଚାଲିଲି । ୧୦ ମିନିଟ ପରେ ତା
ବିଆରୁ ଗରମ ପାଣି ବାହାରିଲା । ମୁଁ ଗେହିଁବା ଗତି ବଢ଼େଇ ଦେଲି । ୫ ମିନିଟ ଜୋର ଗେହିଁବା ପରେ
ଗାଣ୍ଡିକୁ ଦାବି ବାସନ୍ତୀ ବିଆ ଭିତରେ ମୋର ଗରମ ଗରମ ମାଲ ଛାଡି ଦେଲି ... ବାସନ୍ତୀ ସଂଭାଳି ନପାରି
ଆଉ ଥରେ ପାଣି ଛାଡିଲା । ଦିଇ ଜଣଙ୍କ ଗରମ ପୁରା ଥଣ୍ଡା ପଡିଗଲା ।
ତାପରେ ବାହାରକୁ ଆସି ଦେଖିଲି ମୋ ସାଙ୍ଗ ଅପେକ୍ଷା କରିଚି ।
ହରି ପଚାରିଲା – କିରେ...କେମିତି ହେଲା?
କହିଲି –
କହନି ସାଙ୍ଗ, ତୋ ବୋଉ ଯାହା ମାଲ ଖଣ୍ଡେ ହେଇଚି
ନା...ଉଫ...
ହରି କହିଲା –
ସେଇ ମାଲ ଦେଖିତ ସିଏ ମୋର ନିଜ ବୋଉ ହେଲେ ବି ତାକୁ ନଗେହିଁ ରହି
ପାରିଲି ନାହିଁ ।
କହିଲି –
ତୁ ଠିକ କରିଚୁ ସାଙ୍ଗ...ଏମିତି ମାଲକୁ ବାହାର ଲୋକ କେହି ଗେହିଁବା
ଅପେକ୍ଷା ତୁ ଗେହିଁ ବହୁତ ଭଲ କରିଚୁ ।
ଆମେ ହରିର ଘର ଭିତରକୁ ଆସିଲୁ । କିଛି ସମୟ
ପରେ ବାସନ୍ତୀ ଆସଲା । ଲୁଗା ବଦଳି ପକେଇ ଖାଇବାକୁ ବାଢ଼ି ହରିକୁ ଡାକିଲା । ହରି ମୋତେ ଖାଇବା
ପାଇଁ କହିଲା । ଦୁହେଁ ବସି ଖାଇଲୁ । ବାସନ୍ତୀ ନଇଁ କରି ଭାତ ଦେଲା ବେଳେ ତା ଶାଢ଼ୀ କାନି
ଖସିଗଲା । ଓହଳି ପଡିଥିବା ବାସନ୍ତୀର ଦୁଧକୁ ଦେଖି ମୁଁ ହରିକୁ ଇଶରା ଦେଲି । ହରି ତା ବୋଉର
ଓହଳି ଥିବା ଦୁଧକୁ ଧରି ଚିପିଦେଲା । ବାସନ୍ତୀ ଲାଜେଇ ଯାଇ ତରତରରେ ପଳେଇ ଗଲା । ଖାଇ ସାରିବା
ପରେ ଦୁହେଁ ହରି ରୁମ୍ରେ ଟିକିଏ ରେଷ୍ଟ ନେଲୁ ।
ମୁଁ କହିଲି –
କ’ଣ କହୁଚୁ ସାଙ୍ଗ, ଆଉ ଗୋଟାଏ ରାଉଣ୍ଡ ମାରିବା ।
ହରି କହିଲା –
ମୋର ବି ମନ ଅଛି, ହେଲେ କଲେଜ ଡେରି ହେଇଯିବ ।
ମୁଁ କହିଲି –
ଠିକ କଥା ।
ହରି କହିଲା - ଦ୍ୱି ପ୍ରହରକୁ ତୁ ଏଇ ଆଡେ ଆସିବୁନି...ସେତିକି ବେଳେ ଯେତେ ରାଉଣ୍ଡ ଇଚ୍ଛା
ସେତେ ରାଉଣ୍ଡ ମାରିବା.. ବୋଉ ତ ଆଉ କୁଆଡେ ପଳେଇ ଯିବନି ।
କଲେଜ ଗଲା ବେଳକୁ ହରି ତା ବୋଉକୁ କହିଲା – ବୋଉ ମୁଁ ଯାଉଚି...ଦ୍ୱି
ପ୍ରହରକୁ କ’ଣ ଭଲ ଖାଇବା ପାଇଁ ରଖି ଥିବୁ ।
ବାସନ୍ତୀ ପଚାରିଲା – ତୋ ସାଙ୍ଗ ଆସିବ ତ । ମୁଁ କହିଲି – ହଁ ମାଉସୀ,
ତମେ ଯୋଉ ଖାଇବାକୁ ଦଉଚ...ସେଥିପାଇଁ ତ ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବି । ବାସନ୍ତୀ
କହିଲା - ଆସୁନ ପୁଅ,..ଆମର ତ ଗରିବ ଘର । ଯାହା ଶାଗ ଭାତ ଥିବ ଖାଇବ, ଆଉ କ’ଣ । ମୁଁ କହିଲି – ମାଉସୀ, ତମ ଘର
ସିନା ଗରିବ,
ହେଲେ ତମେତ ଗରିବ ନୁହଁ । ତମ ପାଖରେ ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଅଛି...
ବାସନ୍ତୀ ମୋ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁ ହସିଲା । ମୁଁ କହିଲି – ମାଉସୀ, ରାତିରେ ଭଲ ଭଲ ଜିନିଷ ଏକା ତମରି ପୁଅକୁ ଖୁଆଉଚ । ଆମକୁ କୋଉଦିନ ଦଉନ । ବାସନ୍ତୀ କହିଲା – କୋଉଦିନ ରାତିରେ ଆସ,.ଦିଇ ସାଙ୍ଗ ମିଶିକରି ଖାଇବ ।
-ଶେଷ-
No comments:
Post a Comment