ରୋଜି ଯଦି ଆଉ ନ ଫେରନ୍ତା

ପୁଅ ବୋହୂ ଭିତରେ ମନାନ୍ତର ହୋଇ ବୋହୂ ପୁଅକୁ ଛାଡି ଦେଇ ତା ବାପ ଘରକୁ ପଳେଇ ଯିବାରୁ ପୁଅ ହଇରାଣ ହେଉଥିବା ଜାଣି ତାକୁ ସାହଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ସବିତା ଗାଆଁରୁ ପୁଅ ପାଖକୁ ଆସିଲେ । ସବିତା ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ ବୋହୂର ଅନୁସ୍ଥିତିରେ ପୁଅ ଅଜିତ ସବୁବେଳେ ଭାରି ଚିନ୍ତାରେ ରହୁଛି ଏବଂ ଦୁଃଖୀ ଜଣା ଯାଉଛି । ସବିତା ଠିକ୍ ଜାଣିଥିଲେ ବୋହୂର ଅଭାବ ହିଁ ପୁଅ ଅଜିତର ଏହି ଚିନ୍ତିତ ଭାବ ଆଉ ଅସୁଖି ହେବାର ମୂଳ କାରଣ । କାରଣ ଏଇ ଯୁବା ବୟସରେ ପୁରୁଷ ପାଇଁ ସବୁ ଠାରୁ ବେଶୀ ଦୁଃଖ ହେଉଛି ସ୍ତ୍ରୀର ଅନୁପସ୍ଥିତି ।

ସେଦିନ ଅଜିତ ତା ବେଡ ରୁମ୍ ରେ ଥିଲା ବେଳେ ସବିତା ଭିତରକୁ ଗଲେ । ସେ ଯାଇ ବେଡ଼୍ ଉପରେ ପୁଅ ପାଖରେ ବସିଲେ । ପଚାରିଲେ: କ’ଣ ହେଇଚି ଅଜୁ, ତୁ ଭାରି ଶୁଖିଲା ଦିଶୁଚୁ  । ଭାରି ଚିନ୍ତିତ ହେଲା ଭଳି ଜଣା ପଡୁଚୁ ।

- ନାଇଁ ବୋଉ, ସିଏ କିଛି ନାହିଁ । ଏବେ ମତେ କିଛି ଭଲ ଲାଗୁନି ।

: ହଁ, ମୁଁ ଜାଣିଚି, ବୋହୂ ନାହିଁ ତ । ତେଣୁ ତତେ ଭଲ ଲାଗୁ ନଥିବ ।

- ନାହିଁ ବୋଉ, ସେମିତି କିଛି ନାହିଁ ।

: ଆରେ...ତୁ ମନା କଲେ ହବ । ମୁଁ ତୋ ବୋଉ, ମୁଁ ତୋ ମନ କଥା ଜାଣି ପାରିବିନି । ବାହା ନହେବା ବେଳକଥା ଅଲଗା । ବାହାହେଲା ପରେ ସ୍ତ୍ରୀ ପାଖରେ ନ ରହିଲେ କ’ଣ ଭଲ ଲାଗିବ । ଅନ୍ୟ ବେଳେ ନ ହେଲେ ବି ରାତିରେ ଶୋଇବା ବେଳେ ନିଶ୍ଚୟ ତ ସ୍ତ୍ରୀ କଥା ମନେ ପଡିବ । ତା ଅଭାବ ତ ଅନୁଭୂତ ହେବ ।

– ହଁ ବୋଉ, ମୋର ତା କଥା ଭାରି ମନେ ପଡୁଚି । ଶୋଇଲା ବେଳେ ଭାରି ଖରାପ ଲାଗୁଚି । ମୋଟେ ନିଦ ହଉନି ।

: ହଁ ହେଇଥିବ । ସେମିତି ହୁଏ । ବାହାଘର ପରେ ସ୍ୱାମୀ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଭିତର ସଂପର୍କର ନିବିଡ଼ତା ଅଭ୍ୟାସରେ ପଡି ଯାଇଥାଏ ତ । ସେଥିପାଇଁ ଅନୁସ୍ଥିତିର ଅଭାବଟା ବେଶୀ ଅନୁଭୁତ ହୁଏ...ତେଣୁ ସହଜରେ ନିଦ ହୁଏ ନାହିଁ । ମୁଁ ମୋ କଥାରୁ ଜାଣୁନି । ମୁଁ ଆସି ବୁଢ଼ୀ ହେବାକୁ ବସିଲେଣି । ତୋ ବାପା ସେ ଟୋକିକି ନେଇ ପଳେଇ ଗଲା ଦିନୁ ମତେ ପରା ରାତିରେ ନିଦ ହଉନି । ବିଛଣାକୁ ଗଲା ମାତ୍ରେ ତୋ ବାପା କଥା ମନେ ପଡୁଚି ।

- ବୋଉ, ବାପା ତୋ ସହିତ ଯାହା କଲେ, ସେଥିରେ ପୁଣି ତୁ ଏବେ ବି ତାଙ୍କ କଥା ମନେ ପକୋଉଚୁ ।

: କ’ଣ ଆଉ କରିବି । ମନେ ନ ପକେଇ ମୋର ଆଉ ଚାରା କ’ଣ ଅଛି । ରାତିରେ ବିଛଣାକୁ ଗଲା ମାତ୍ରେ ତ ତାଙ୍କ କଥା ମନେ ପଡୁଚି ।

ଏକୁଟିଆ ରହିବାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ସବିତାଙ୍କୁ ଜଣା । ବର୍ଷେ ତଳେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଅଳ୍ପ ବୟସର ଗୋଟିଏ ଟୋକିକି ନେଇ କୁ୍ରଆଡ଼େ ପଳେଇ ଯାଇଛନ୍ତି । ସ୍ୱାମୀ ଗଲା ଦିନ ଠାରୁ ସବିତାଙ୍କ ଦେହ ମନ ସବୁବେଳେ ହାହାକାର କରୁଚି । ରାତିରେ ନିଦ ହେଉନି । ସ୍ୱାମୀ ଥିବା ବେଳେ ପ୍ରତିଦିନ ନ ହେଲେ ବି ସପ୍ତାହକୁ ଅନ୍ତତଃ ୩-୪ ଥର ତ ତା ଦେହ ଭୋକ ମେଂଟାଉ ଥିଲେ । ରାତି ସାରା ତାଙ୍କ ଲଙ୍ଗଳା ଦେହକୁ କୁଣ୍ଢେଇ ଶୋଉଥିଲେ । ଏବେ ବିଛଣାକୁ ଗଲେ କାହାକୁ ଗୋଟାଏ କୁଂଢ଼େଇ ଶୋଇବା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା ହେଉଚି...ହେଲେ କିଏ ଅଛି ଯେ କାହାକୁ କୁଂଢ଼େଇ ଶୋଇବେ । ଶେଷକୁ ଗୋଲ ତକିଆଟାକୁ କୁଣ୍ଢେଇ ତା ଉପରେ ଛାତିକୁ ରଗଡି ତାକୁ କୁଂଢ଼େଇ ଶୋଉଚନ୍ତି । ଆଉ ବେଶୀ ଇଚ୍ଛା ହେଲେ ବିଆରେ ଆଙ୍ଗୁଠି ମାରି... ହେଲେ ସେଥିରେ କ’ଣ ଶାନ୍ତି ମିଳୁଚି । ବରଂ ଦେହର ଜ୍ୱାଳା ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ୁଚି ।

ବୋହୂ ନ ଥିବାରୁ ଅଜୁଟା ସତରେ ଭାରି ହଇରାଣ ହଉଥିବ । ନୂଆ ନୁଆ ବାହାହେଲା ବେଳେ ଅଜୁବାପା ପରା ରାତିକି ଦିଇ ତିନିଥର ଗେହିଁବା ପରେ ବି ତାଙ୍କ ଲଙ୍ଗଳା ଦେହକୁ ରାତିସାରା ନ କୁଣ୍ଢେଇଲେ ତାଙ୍କୁ ନିଦ ହଉ ନ ଥିଲା । ସକାଳୁ ବାସି ବିଛଣାରେ ଥରେ ନ ଗେହିଁଲେ ତାଙ୍କୁ ପାଖରୁ ଛାଡ଼ୁ ନ ଥିଲେ। ଅଜୁର ଦୁଃଖ ସେ ବୁଝି ପାରୁଛନ୍ତି, ହେଲେ ସିଏ କ’ଣ କରି ପାରିବେ । ହଁ, ପାରିବେ ନାର୍ହି କାହିଁକି...କିନ୍ତୁ ଅଜୁ ଯଦି... ହେଃ...ସିଏ ଏମିତି କ’ଣ ଭାବୁଚି । ତାଙ୍କର ଏମିତି ଭାବିବାଟା ପାପ । କିନ୍ତୁ...ପାପ କ’ଣ ଯେ । କାହାକୁ ଖୁସି ଦେବା କି ନିଜେ ଖୁସି ହେବା କ’ଣ ପାପ । ତାହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ଦେଶ ମାନଙ୍କରେ  ତ ପୁଣି ମାଆ ପୁଅ ଭିତରେ ଏମିତି ସବୁ କାମ ଚଳୁଚି  । ମାଆ ପୁଅ ପରସ୍ପରର ଅଭାବ ମେଂଟାଉଛନ୍ତି...ସୁଖ ଦିଆ ନିଆ ହେଉଛନ୍ତି । ଆମର ଏଠି ଏମିତି ହେଲେ ଅସୁବିଧା କ’ଣ ଯେ! ତେଣୁ ଅଜୁ ଆଉ ସିଏ ଯଦି... । ସିଏ ଥରେ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ କି?

: ଅଜୁ, ମୁଁ ଗୋଟାଏ କଥା କହିବି । ତୁ କିଛି ଭାବିବୁ ନାହିଁ ତ?

– କହୁନୁ ବୋଉ, ମୁଁ କିଛି ଭାବିବି କାହିଁକି ।

: ନାଇଁ, ଥାଉ । ତୁ କାଳେ ଖରାପ ଭାବିବୁ ।

- ନାଇଁ ବୋଉ ମୁଁ କାହିଁକି ଖରାପ ଭାବିବି । ତୁ କ’ଣ କହିବୁ କହୁନୁ ।

: ମୁଁ କ’ଣ କହୁ ଥିଲିକି... ବୋହୂ ତା ବାପ ଘରକୁ ପଳେଇ ଯିବା ଦିନ ଠାରୁ ତୁ ଭାରି ହଇରାଣ ହେଉଚୁ । ମୁଁ ସିନା ଆସି ତୋ ଖିଆ ପିଆ ଭଲ ମନ୍ଦ ବୁଝି ଦଉଚି । ହେଲେ, ରାତିରେ ଦେହ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ମାରିବା କି ଆଉ ସବୁ କଥା ପାଇଁ ତ ତୁ ହଇରାଣ ହଉଚୁ ।

: ଆଉ କୋଉ କଥା?

- ଆଉ କଥା ନାହିଁ । ଏଇ ଯେମିତି ତୋ ଶୋଇବା ଖବର...? ତୁ ଯଦି ଚାହିଁବୁ ତାହେଲେ... ମୁଁ ...

– ତୁ ... ତୁ କ’ଣ କରି ପାରିବୁ?

: ପାରିବିନି କାହିଁକି, ବୋହୂ ନାହିଁ ବୋଲି ତ ମୁଁ ଆସି ଘରର ଭଲ ମନ୍ଦ ଆଉ ତୋ ଖାଇବା ପିଇବା କଥା ବୁଝୁଚି । ଆଉ ତୁ ଯଦି କହିବୁ, ତାହେଲେ ବାକି ଖବରଟା କ’ଣ ମୁଁ ବୁଝି ପାରିବିନି ।

- ବାକି ଖବର? ବାକି ଖବରଟା ମାନେ...

: ମାନେଟା କ’ଣ ବୁଝି ପାରୁନୁ ବା । ମାନେ ତୋ ଶୋଇବା ବେଳର ଖବର ...

- ଶୋଇବା ବେଳ ଖବର ବୁଝିବୁ ମାନେ...

: ଏଇ ସରଳ କଥାଟା ବୁଝି ପାରୁନୁ କ’ଣ ମଁ?

- ହେ ଭଗବାନ! ବୋଉ ତୁ... ସତରେ... ।

: ହଁ ଅଜୁ । ମୁଁ ବି ତ ତୋ ପରି ଏକୁଟିଆ ଛଟପଟ ହେଉଚି । ତୋ ବାପା ମୋତେ ଛାଡି ସେ ଟୋକିକି ନେଇ ଗଲା ପରଠାରୁ ମୁଁ ପୁରା ପାଗଳୀ ହୋଇ ଗଲେଣି । ତୁ କହ ତ ଅଜୁ, ମୋ ବୟସର ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀଲୋକ ସ୍ୱାମୀକି ଛାଡି କେମିତି ସଂଭାଳି ରହି ପାରିବ । ଆମ ଦିଇ ଜଣଙ୍କର ଏବେ ଏକା ଅବସ୍ଥା । ତେଣୁ ଆମେ ଦୁହେଁ କାହିଁକି ପରସ୍ପରର ଅଭାବ ପୂରଣ କରି ଖୁସିରେ ନ ରହିବା ।

ଅଜୁ ତା ବୋଉ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁଲା । ତା ମୁହଁଟା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଉଠିଲା । ବୋଉ ପାଖକୁ ଘୁଂଚି ଯାଇ ବୋଉକୁ  କୁଣ୍ଢେଇ ତା ଗାଲରେ ଚୁମା ଦେଲା । ସେ ବୋଉ ଆଖିକୁ ଚାହିଁଲା । ଅଠଚାଳିଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ ତା ବୋଉ ଦେହରେ ଏବେବି ଚମକ ରହିଚି, ଯାହା ତାପରି ଯୁବକକୁ ଭରପୁର ଆନନ୍ଦ ଦେଇ ପାରିବ । ସବିତା ପୁଅ ଆଖିକୁ ଚାହିଁଲେ । ଦେଖିଲେ ତା ଆଖି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିଶୁଚି । ସେ ଅଜୁର ଦୁଇ ହାତକୁ ନେଇ ନିଜ ଦୁଧ ଉପରେ ରଖିଲେ ।

: ଆଃ..ଅଜୁ, ମୁଁ ଆଉ ଏ ଦେହର ଜ୍ୱାଳା ସମ୍ଭାଳି ପାରୁନି...

ଅଜିତ ସବିତାକୁ ଭିଡିନେଇ ବେଡ ଉପରେ ଚିତ୍ କରି ଶୁଆଇ ପକେଇ ତାଙ୍କୁ କୁଣ୍ଢେଇ ଧରିଲା । ନିଜ ଲୁଙ୍ଗିଟାକୁ ଟାଣି ଖୋଲି ପକାଇଲା । ସବିତାଙ୍କ ଶାଢ଼ୀ ଓ ସାୟାକୁ ଅଂଟା ଉପର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟେକିଦେଇ ଦିଇ ଗୋଡକୁ ମେଲେଇ ଦେଲା । ସବିତା ବ୍ରା କି ପାଂଟି ପିନ୍ଧି ନ ଥିଲେ । ଅଜିତ ସବିତାଙ୍କ ଦୁଇ ଗୋଡ ମଝିରେ ଆଣ୍ଠେଇ ପଡି ଜଙ୍ଘସନ୍ଧିର ଗହଳିଆ ବାଳରେ ଘୋଡେଇ ହୋଇ ଥିବା ବୋଉର ଫୁଲିଲା ବିଆ ଉପରେ ଗୋଟାଏ ଚୁମା ଦେଲା । ଦୁଇ ହାତରେ ବିଆ ବାଳକୁ ଆଡେଇ ନାଲି ଫର ଫର ବିଆ ଓଠକୁ ପାଟିରେ ପୁରେଇ ଚୁଚୁମି ପକେଇଲା । ଉଗ୍ର ଉତେଜନାରେ ସବିତା ଚିତ୍କାର କରି ଉଠିଲେ । ତାଙ୍କ ବିଆ ଭିତରଟା ଶିର୍ ଶିର୍ ହୋଇ ଉଠିଲା । ତାପରେ ଅଜିତ ତା ମୂଷଳିଆ ଶକ୍ତ ଲମ୍ବା ବାଣ୍ଡକୁ ବୋଉ ବିଆ ଫାଟରେ ଲଗେଇ ଭିତରକୁ ଦାବି ଦେଲା । ତା’ର ଲମ୍ବା ଆଉ ମୋଟା ବାଣ୍ଡଟା ମୂଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନାଳେଇ ଯାଇଥିବା ତା ବୋଉର ବିଆ ଭିତରେ ଗଳିଗଲା । ଦି ଦୁଧକୁ ମୁଠେଇ ଦଳି ସେ ଜୋର ଜୋର ଅଂଟାକୁ ଦାବି ଗେହିଁବାକୁ ଲାଗିଲା । ଜୋର ଜୋର ନିଃଶ୍ୱାସ ନେଇ ସବିତା ଶିତ୍କାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଦଶ ମିନିଟ୍ ଗେହିଁବା ବେଳକୁ ହଠାତ୍ ସବିତା ଜୋରରେ ଅଜିତକୁ କୁଣ୍ଢେଇ ଧରିଲେ । ତାଙ୍କ ବିଆ ଭିତର ଓଦା ହୋଇଗଲା, ଦେହ ଝିମଝିମ ଲାଗିଲା । ଅଜିତ ବି ଆଉ ସଂଭାଳି ପାରିଲା ନାହିଁ । ସେ ତା ବାଣ୍ଡକୁ ବୋଉ ବିଆର ଅତି ଭିତରକୁ ଦାବି ଦେଇ ବୋଉକୁ କୁଣ୍ଢେଇ ଧରିଲା । ତା ବାଣ୍ଡରୁ ପିଚ ପିଚ ହୋଇ ଗରମ ବୀର୍ଯ ବାହାରି ତା ବୋଉ ବିଆ ଭିତରେ ଭରି ହୋଇଗଲା । ଧଇଁ ସଇଁ ହୋଇ ସବିତା ଅଜିତକୁ କୁଂଢ଼େଇ ଧରି ତା ପିଠିକି ଆଉଁସି ପକେଇଲେ ଓ ଅଜିତ ଗାଲ ଓ ଓଠରେ ଚୁମା ଦେବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଦୁହେଁ କିଛି ସମୟ ପରସ୍ପରକୁ କୁଂଢ଼େଇ ପଡି ରହିବା ପରେ ସବିତା ଡାକିଲେ,

: ଅଜୁ,..

– ଉଁ...

: ଭଲ ଲାଗୁଚି ନା...

– ହଁ ବୋଉ, ବହୁତ ଭଲ ଲାଗୁଚି । ତତେ ଭଲ ଲାଗିଲା ତ?

: ଆଃ ଅଜୁ, ସତରେ ଏତେ ଦିନେ ଆଜି ମତେ ଟିକିଏ ଶାନ୍ତି ଲାଗିଲା ।

ସେଦିନ ରାତିରେ ଖାଇ ସାରି ଅଜିତ ରୁମ୍ ରେ ମାଆ ପୁଅ ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ଶୋଇଲେ । ନୂଆ ନୂଆ ବାହାହେବା ବେଳେ ସ୍ତ୍ରୀ ରୋଜିକୁ ଗେହିଁବା ଭଳି ଅଜିତ ତା ବୋଉକୁ ତିନିଥର ଗେହିଁଲା । ହାଲିଆ ହୋଇ ଦୁହେଁ କୁଣ୍ଢା କୁଣ୍ଢି ହୋଇ ଶୋଇ ପଡିଲେ । ପରଦିନ ସକାଳୁ ଅଜିତର ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଲା ବେଳକୁ ଦେଖିଲା ସ୍ତ୍ରୀ ଭଳି ତା ବୋଉ ତା ଛାତିରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ପୁରା ଲଙ୍ଗଳା ହୋଇ ଶୋଇଚି ।

ଅଜିତ ସବିତାକୁ ଛାତି ଉପରକୁ ଟାଣି ନେଇ ଛାତିରେ ଚାପି ଓଠରେ ଚୁମା ଦେଲା । ଦୁଇ ହାତରେ ବୋଉର ବଡ ବଡ ମାଂସାଳ ନରମ ପିଚାକୁ ଦଳି ପକେଇଲା । ତା ଶକ୍ତ ବାଣ୍ଡଟା ସବିତାଙ୍କ ତଳି ପେଟରେ ଦାବି ହେଉ ଥିଲା । ସବିତା ଅଜିତର ଓଠକୁ ଆସ୍ତେ କାମୁଡି ତା ବଡ ବଡ ଦୁଧକୁ ଅଜିତ ଛାତିରେ ରଗଡି ପିଚାକୁ ଟିକିଏ ଉପରକୁ ଟେକି ବାଁ ହାତଟା ନେଇ ଅଜିତର ଶକ୍ତ ବାଣ୍ଡକୁ ତା ରସାଳ ବିଆ ଫାଟରେ ଲଗେଇ ପିଚାକୁ ଦାବିଦେଲା । ଅଜିତର ଶକ୍ତ ବାଣ୍ଡଟା ତା ଗହିରିଆ ରସାଳ ବିଆ ଭିତରକୁ ଗଳିଗଲା । ସେ ତା ପିଚାକୁ ନଚେଇ ଅଜିତର ବାଣ୍ଡ ଉପରେ ଉଠ ପଡ ହେଲା । ଅଜିତ ଦୁଇ ହାତରେ ସବିତାର ଅଂଟାକୁ ଧରି ନିୟଂତ୍ରଣ କଲା । ଅଳ୍ପ କେତେ ମିନିଟ ଉଠ୍ ପଡ଼୍ ହେବାପରେ ସବିତା ଥକି ପଡିଲା ଓ ତା’ର ଜୋର ନିଶ୍ୱାସ ବହିଲା । ସବିତା ଧଇଁସଇଁ ହୋଇ ପଡି କହିଲା: ଏ ମା...ମୋ ଦେହ କ’ଣ ହେଇ ଗଲାଣି  । ମୁଁ ଆଉ ପାରିବିନି । ତୁ ଏଥର କର ।

ଅଜିତ ସବିତାଙ୍କୁ ବେଡରେ ଓଲଟେଇ ଶୁଆଇ ଦୁଧକୁ ରଗଡି ଦଳି ଉପର ପଟରୁ ଜୋର ଜୋର ଗେହିଁଲା । ସବିତା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଶିତ୍କାର କରିବାରେ ଲାଗିଲେ । ଅଜିତ ସବୁତକ ବୀର୍ଯ ସବିତା ବିଆ ଭିତରେ ଛାଡି କ୍ଲାନ୍ତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗେହିଁ ଚାଲିଲା । ଦୁହେଁ କୁଂଢ଼ାକୁଂଢ଼ି ହୋଇ କିଛି ସମୟ ଶୋଇ ରହିଲେ ।

– ବୋଉ, କିଛି ଅସୁବିଧା ହେବନି ତ...

: ଅସୁବିଧା...ମାନେ...କି ଅସୁବିଧା?

- ଏଇ...ମାନେ, ତୋ’ର ତ ଏମିତି ଏବେ ବେଶୀ ବୟସ ହେଇନି...ତୋର ଏବେ ତ ମେନ୍ସ ହଉଥିବ...କିଛି ପ୍ରୋଟେକ୍ସନ ନ ନେଇ ମୁଁ ଭିତରେ ଡିସ୍ଚର୍ଯ କରୁଚି ତ...

: ଓ...ମୋ ଭିତରେ ତୁ ବୀର୍ଯ ଛାଡୁଚୁ ତେଣୁ କାଳେ ମୁଁ ପ୍ରେଗ୍ନାଂଟଣ୍ଟ ହେଇଯିବି ଆଉ ମୋ ପେଟରେ ଛୁଆ ରହିଯିବ ବୋଲି ଡରୁଚୁ...ନୁହଁ... କିନ୍ତୁ ଡରିବାର କିଛି ନାହିଁ । ତୁ ମୋ ଭିତରେ ଯେତେ ବୀର୍ଯ ଲୋଡ୍ କଲେବି ମୋ ପେଟରେ ଛୁଆ ରହିବାର ମୋଟେ ସଂଭାବନା ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ବହୁ ଦିନ ହେବ ଫାମିଲି ପ୍ଲାନିଂ ଅପରେସନ ହୋଇ ସାରିଛି ।

ବୋଉକୁ ଚୁମା ଦେଇ ଅଜିତ କହିଲା – ତା ମାନେ ବୋଉ ତତେ...

ବୋଉ କହିଲା – ଯେତେବେଳେ. ଯେତେଥର ଗେହିଁଲେ ବି ନୋ ପ୍ରବ୍ଲେମ ।

ସବିତା ପଚାରିଲା : ମୁଁ ତତେ କେମିତି ଲାଗିଲି । ମାନେ ମତେ ଗେହିଁବା ପାଇଁ ତତେ ଭଲ ଲାଗିଲା ତ? ମୋ ବିଆ ଗେହିଁବାକୁ ରୋଜି ବିଆ ଭଳି ଲାଗି ନ ଥିବ ।

- କିଏ କହିଲା? ତୋ ବିଆ ତ ରୋଜି ବିଆ ଠାରୁ ବହୁତ ନାଇସ୍ ।

: ଯାହା ହେଲେ ବି ରୋଜିର ଟୋକି ବିଆ । ମୁଁ ତ ଆସି ବୁଢ଼ୀ ହେଲେଣି...

–          ବୁଝିଲୁ ବୋଉ, ତୋ ବିଆ କୋଉ ଟୋକି ବିଆ ଠାରୁ କମ୍ ନୁହଁ । କଥାରେ ଅଛି ଓଲଡ ଇଜ୍ ଗୋଲଡ । ବୟସ୍କା ମାଇକିନିଆ ବିଆର ଗୋଟାଏ ଅଲଗା ଚାର୍ମ ଅଛି । ତୋ ବିଆ ଯେମିତି ଗହିରିଆ ଆଉ ରସାଳ ନା, ମୋର ତ ଦିନ ରାତି ଗେହିଁବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହଉଚି ।

: ଗେହୁଁନୁ, ଗେହିଁବା ପାଇଁ କ’ଣ ମୁଁ ତୋତେ ମନା କରୁଚି ।

ସବିତା ମୁରୁକି ହସି ଦେଇ ଶାଢ଼ୀ ପିନ୍ଧିଲେ । ସବିତା ଭାବୁଥିଲେ ଏଥର ତାଙ୍କର ପୁଅ ପାଖକୁ ଆସିବାଟା ସାର୍ଥକ ହେଉଚି । ଯେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୋହୂ ନ ଆସିଚି ସେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର କଚେ ପୁଅ ବାର । ପୁଅ ପାଖରେ ଶୋଇ ସେ ବୋହୂର କାମ ଚଳେଇବେ । ସେଥିରେ ପୁଅର କାମ ଚଳିବ, ତାଙ୍କ କାମ ବି ଚଳିବ ।

ସବିତା ଉଠି ରୋଷେଇ ଘରକୁ ଯାଇ ଜଳଖିଆ ତିଆରି କଲେ । ଅଜିତ ଉଠି ବାଥରୁମ ଗଲା । ବାଥରୁମରୁ ଫେରି ଅଫିସ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା । ସବିତା ଜଳଖିଆ ବାଢିଲେ । ଜଳଖିଆ ଖାଇସାରି ଅଫିସ ଯିବାବେଳକୁ ଅଜିତ ସବିତା ପାଖକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଗାଢ ଚୁମା ଦେଲା । ସବିତା ଅଜିତ ଛାତିରେ ତାଙ୍କ ବଡ ବଡ ଦୁଧକୁ ଚାପି ଆଖିରେ ଆଖି ମିଶେଇ କହିଲେ: ଅଫିସ ସରିଲେ ଶୀଘ୍ର ଘରକୁ ପଳେଇ ଆସିବୁ । ମୋଟେ ଡେରି କରିବୁନି । ମୁଁ ତୋତେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିବି ।

ମୁରୁକି ହସି ଅଜିତ ବୋଉର ଦୁଧକୁ ଆସ୍ତେ ଦଳି ଆଉ ବିଆରେ ହାତ ମାରି କହିଲା – ତୋର ଆକୁ ଆଉ ଆକୁ ଭୁଲି ମୁଁ କ’ଣ ରହି ପାରିବି । ସବିତା ଅଜିତକୁ ଟିକିଏ ଚୁମୁଟି ଦେଇ କହିଲା – ଯାଃ..ତୁ ଭାରି ଦୁଷ୍ଟ...

ସଂଧ୍ୟାରେ ଅଜିତ ଅଫିସରୁ ଫେରିଲା ବେଳକୁ ସବିତା ଡୋର ପାଖରେ ତାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ ।

- ବୋଉ ମୋର ଫେରିବାରେ ଡେରି ହେଲାକି ?

ସବିତା ମୁରୁକି ହସିଦେଲା ।

: ମୁଁ ଜାଣେ ତୁ ଡେରି କରି ପାରିବୁ ନାହିଁ ।

– ତୁ ତ ନୂଆ ନୂଆ ବାହା ହୋଇଥିବା ସ୍ତ୍ରୀ ତା ସ୍ୱାମୀକି କହିବା ପରି କହୁଚୁ ।

: ହଁ...କାଲି ରାତିରେ ପରା ଆମ ହନିମୁନ୍ ସରିଚି ।

ସବିତା ଅଜିତକୁ କୁଣ୍ଢେଇ ଧରି ଚୁମା ଦେଲେ । ଅଜିତ ବୋଉ ଅଂଟାରେ ହାତକୁ ଗୁଡେଇ ଗଭୀର ଭାବରେ ଜଡାଇ ଧରିଲା । ସବିତାଙ୍କ ବଡ ବଡ ଦୁଧ ଅଜିତର ଛାତିରେ ଚାପିହେଲା । ଅଜିତର ଶକ୍ତ ବାଣ୍ଡ ତା ବୋଉର ଜଂଘ ସଂଧିରେ ଚାପିହେଲା । ସେ ବୋଉର ଦୁଧକୁ ଶାଢୀ ମିଶା ମୁଠେଇ ଦଳିଲା । ସବିତା ପାଟିରୁ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଶିତ୍କାର ଶୁଭିଲା । ଅଜିତ ଦୁଇ ବାହୁରେ ବୋଉକୁ ଟେକିନେଇ ବେଡ ରୁମକୁ ଚାଲିଲା ।

: ଆରେ ଆରେ, ଇଏ କ’ଣ କରୁଚୁ... ଛାଡ ମତେ...ଆଗେ ଫ୍ରେସ ହୋଇ ସାରେ...ତାପରେ...

– ଓ...ବୋଉ...ମତେ ଭାରି ଭୋକ...

: ସେଇଥି ପାଇଁ ତ କହୁଚି ଯା ଡ୍ରେସ ଖୋଲି ଦେଇ ଫ୍ରେସ ହୋଇ ପଡ । ମୁଁ ଜଳଖିଆ ଆଣେ ।

– ଉହୁଁ ମୋର ଏବେ ଜଳଖିଆ ଦରକାର ନାହିଁ । ମୋ ମୁଡ଼ ଫ୍ରେସ କରିବାକୁ ଏବେ ମୁଁ ତୋତେ ଚାହେଁ...

: ନାହିଁ...ନାହିଁ...ଏବେ ନୁହଁ । ଆଗେ ଡ୍ରେସ ଖୋଲି ଫ୍ରେସ ହୋଇସାରେ...କଫି ପିଇବା ପରେ ଯାହା କରିବାର କରିବୁ । ଅଜିତ ସବିତାକୁ ବେଡ ଉପରେ ଶୁଆଇ ପକେଇ ତା ଶାଢୀ ଓ ସାୟାକୁ ଅଂଟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟେକିଦେଇ ଦୁଇ ଗୋଡକୁ ମେଲେଇ ତା ବିଆରେ ଗୋଟାଏ ଚୁମା ଦେଲା ।

- ରହ, ଆଗେ ତୋ ର କଫି ପିଇ ସାରେ ତାପରେ ଫ୍ରେସ ହୋଇ ସେ କଫି ପିଇବି ।

ଅଜିତ ସବିତାଙ୍କ ବିଆରେ ମୁହଁ ଲଗେଇ ଚୁଚୁମିଲା ।

: ଉହୁଁ ଏବେ ନୁହେଁ ଶୋଇବା ବେଳକୁ ଏ କଫି ପିଇବୁ । ଛାଡେ ମତେ ।

ଅଜିତ ସବିତାଙ୍କ ବିଆରୁ ମୁହଁ ଉଠେଇଲା । ସବିତା ଉଠି ପଡି ତା ଶାଢୀ ଓ ସାୟା ସଜାଡୁ ସଜାଡୁ କହଲା: ଯାଃ, ତୁ ଭାରି ଦୁଷ୍ଟ ହେଲୁଣି ।

ଅଜିତ ଡ୍ରେସ ବଦଳି ଫ୍ରେସ ହୋଇ ଆସି ସୋଫା ଉପରେ ବସି ଖବର କାଗଜ ଉପରେ ଆଖି ବୁଲାଉ ଥିଲା । ସବିତା କଫି କପ୍ ଆଣି ଟି ପୟ ଉପରେ ରଖିଦେଇ ସୋଫା ଉପରେ ଅଜିତ ପାଖରେ ବସି କହିଲେ – କଫି ପିଇ ଦେ ଫ୍ରେସ ଲାଗିବ ।

ଟି ପୟ ଉପରୁ କଫି କପ୍ଟା ନେଉ ନେଉ ଅଜିତ କହିଲା – ବୋଉ ଚାଲୁନୁ ଆଜି ସିନେମା ଯିବା । ଭଲ ପିକ୍ଚର ଟାଏ ପଡିଚି । ଭାରି ହିଟ୍ ପିକ୍ଚର ।

ଅଜିତ ଉପରକୁ ଆଉଜି ପଡି ସବିତା କହିଲେ – ହଟ୍ ହବା ପାଇଁ କ’ଣ ହିଟ୍ ପିକଚର ଦେଖିବା ନିହାତି ଦରକାର । ବେଡ ରୁମକୁ ଚାଲୁନୁ, ବଳେ ବଳେ ହିଟ୍ ଆସିଯିବ ।

କଫି କପ୍ଟାକୁ ଟି ପୟ ଉପରେ ରଖି ସବିତାକୁ ଛାତି ଉପରକୁ ଭିଡିନେଇ ଅଜିତ କହିଲା – ସତରେ ବୋଉ ତୁ... ।

ସବିତା ଉଠିପଡି ଅଜିତ ହାତଧରି କହିଲେ : ତୋର ହିଟ୍ ହବା ପରା ଦରକାର । ଆସୁନୁ ବେଡ଼୍ ରୁମକୁ ଯିବା । ଅଜିତର ହାତ ଧରି ସବିତା ବେଡରୁମ୍ କୁ ନେଇଗଲା । ଦେହ ଓ ମନର ଗରମ କମେଇବା ପାଇଁ ଦୁହେଁ ମସ୍ତ ହୋଇ ଉଠିଲେ । ଦେହର ହିଟ୍ କମିବା ବେଳକୁ ଦୁହେଁ ଏମିତି ହାଲିଆ ହୋଇ ପଡିଥିଲେ ଯେ କେତେବେଳେ ଆଖିକି ନିଦ ହୋଇ ଗଲା ସେ ଦୁହେଁ ଜାଣି ପାରିଲେନି । ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଲା ବେଳକୁ ସବିତା ଦେଖିଲେ ଅଜିତ ତାଙ୍କ ସଂପୂଣ୍ଣ ଲଙ୍ଗଳା ଦେହକୁ କୁଣ୍ଢେଇ ଶୋଇଚି । କାନ୍ଥ ଘଂଟାରେ ରାତି ଦଶଟା ବାଜି ସାରିଥିଲା ।

: ଏ ମା... ଦଶଟା ବାଜିଲାଣି...ରୋଷେଇ କେତେବେଳେ ହବ । ଛାଡିଲୁ ମୁଁ ଯାଏ ।

ସବିତା ଅଜିତର ବାହୁ ବଂଧନରୁ ମୁକୁଳିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ସବିତାକୁ ଛାତିରେ ଭିଡି ଧରି ତାଙ୍କ ଦୁଧରେ ମୁହଁ ଘଷୁ ଘଷୁ ଅଜିତ କହିଲା – ଥାଉ ବୋଉ, ଏତେ ରାତିରେ କ’ଣ ଆଉ ରୋଷେଇ କରିବୁ । ଚାଲ ସେମିତି ଶୋଇ ପଡିବା ।

ସବିତା କହିଲେ - ନାଇଁମ ରାତିଟାରେ ସେମିତି ଉପାସ ଶୋଇବୁ ।

ଅଜିତ କହିଲା – ଉପାସ କାହିଁକି ଶୋଇବି । ଦିଇଟା ସେଓ ଖାଇଦେଲେ ହବନି । ଅଜିତ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁ ସବିତା କହିଲେ: ସେଓ ଖାଇ ଶୋଇବୁ । ସବିତାଙ୍କ ଦୁଧକୁ ମୁଠେଇଧରି ଅଜିତ କହିଲା – ଏମତିକା ସେଓ ଥାଉ ଥାଉ...

ଅଜିତର ଇଙ୍ଗିତ ବୁ୍ଝିପାରି ସବିତା ହସିଦେଇ କହିଲେ – ଉହୁଁ, ସେଓ ନୁହଁ ଅମୃତ ଭଣ୍ଡା ।

ଅଜିତ ବୋଉର ଗୋଟାଏ ଦୁଧକୁ ପାଟିରେ ପୁରେଇଲା  ।

ସବିତା କହିଲେ : ତୁ ସିନା ଅମୃତ ଭଣ୍ଡା ଖାଇ ରହିଯିବୁ  ଆଉ ମୁଁ...

ଅଜିତ ତା ଲୁଙ୍ଗିକୁ ଆଡେଇ ଶକ୍ତ ହୋଇ ଥିବା ତା ବାଣ୍ଡକୁ ଦେଖେଇ କହିଲା – ତୋ ଖାଇବା ପାଇଁ ପରା ମୁଁ କାବୁଲି କଦଳୀ ରଖିଚି ।

: ଯାଃ...ତୁ ଭାରି ଦୁଷ୍ଟ । ବୋଉକୁ ସବୁ ଏମିତି କଥା କୁହନ୍ତି ।

ଅଜିତ କହିଲା – ତୁ କ’ଣ  ଆଊ ମୋ ବୋଉ ହେଇ ଅଛୁ । ମୁଁ ପରା କେବେଠାରୁ ତତେ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ କରି ସାରିଲେଣି ।

: ତୋ ଟୋକି ସ୍ତ୍ରୀ ଆସିଲେ ତୁ କ’ଣ ଆଉ ଏ ବୁଢ଼ୀ ସ୍ତ୍ରୀ କି ପଚାରିବୁ । ହଉ, ଛାଡ଼ିଲୁ ମୁଁ ଯାଏ...

ସବିତା ଉଠି ତାଙ୍କ ଲଙ୍ଗଳା ଦେହରେ ଶାଢ଼ୀଟା ଗୁଡେଇ ହେଲେ । ଅଜିତ ବୋଉର ଖୋଲା ଦୁଧକୁ ଚାହିଁ ଭାବୁଥିଲା - ଆଃ...ରୋଜି ଯଦି ଆଉ ନ ଫେରନ୍ତା ତାହେଲେ ତା ବୋଉ ସବୁଦିନେ ତା ପାଖରେ ରହି ଯାଆନ୍ତା ଆଉ ସେ ବୋଉକୁ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ପରି ସବୁବେଳେ ସବୁଦିନେ...

***